Weekend vrij

Afgelopen vrijdag had ik samen met Louise een Ladiesnight georganiseerd. Ik heb uit Nederland wat films meegenomen, waaronder de BBC-versie van Pride and Prejudice met Colin Firth. Die hebben we bekeken met een groep meiden. Het was supergezellig: iedereen had lekkers meegenomen en bijna iedereen kende deze versie al. Dus we lachtten allemaal op hetzelfde moment, irriteerden ons tegelijk aan Mr Collins en vielen in zwijm bij Mr Darcy. 

Daarna een korte nacht geslapen aangezien we zaterdagochtend met een groep Nederlanders naar Banana Island vertrokken. Jeroen en Hennie waren afgelopen week 5 jaar getrouwd en nog niet naar het strand geweest, dus wilden ze daar graag dit weekend heen. Uiteindelijk gingen er 6 andere Nederlanders met hun mee.

We gingen eerst met de taxi naar Kent, waar de eigenaar van ons guesthouse met zijn boot opwachtte. Daar stapten we in en voeren in ruim een half uur naar het eiland. Hij had zn eigen baai, dus we hoefden niet ver te lopen met onze bagage. De eigenaar is een griek (Gregory) die hier ooit tijdens een trektocht beland is en in de droge tijd aanwezig is. Dit was het eerste weekend dat hij weer terug was, en er moest nog een boel gebeuren. Er was een platform waar we konden eten, maar door de regentijd was het erg beschadigd en moest het dak bijna opnieuw worden gedaan. 

Ook werkten de douche en toilet niet naar behoren, dus moesten we met emmers werken. 

Maar hij heeft veel aan het plezier tijdens ons weekend bijgedragen want zaterdagmiddag gingen we met hem mee vissen. Hij had 2 hengels meegenomen en Jeroen heeft een mooie makreel gevangen. Even later wierp hij het anker uit (een steen in een stevige zak met een touw eromheen) en sprongen we in het water. Wij gingen zwemmen en snorkelen en hij ging nog meer vissen vangen, deze keer met een harpoen. Hij was erg succesvol en ving een 20kg zware vis! Het was wel zwaar om die te vangen maar het was de moeite waard.

Toen we terug waren bij het guesthouse gingen zijn mannen de vissen bereiden en wij gingen nog weer lekker zwemmen in de Oceaan en gezellig kletsen/relaxen.

De vis was gegrild en erg lekker.

Daarna hebben we een kampvuur gemaakt op het strand en daar genoten van het geluid van de golven, het licht van het vuur, de sterrenhemel en de spanning van boten die in het donker aankomen op het strand en daar allemaal geheimzinnige dingen doen :)

We sliepen in een bamboe hut vlakbij het strand. Dus we konden de hele nacht genieten van de wind, het geluid van de golven, etc.

Zondagochtend hadden de meesten al weer vroeg de wekker gezet omdat we de zonsopgang wilden zien. Het is maar een klein eiland, dus liepen we in 5 minuten naar de oostkant en kwamen er daar achter dat er een ander eiland wat in de weg zat. Maar gelukkig konden we heerlijk van de zee, de vogels en alle kleuren genieten.

Daarna een internationaal ontbijt: brood met zwitserse kaas en chorizo, olijfolie en archanolie, italiaanse olijven, witte bonen in tomatensaus, bruine bonen met een mix van olijfolie, knoflook en nog wat mediterraanse kruiden en papaja.

Jeroen en Hennie wilden graag met zn tweeën het eiland verkennen, dus zij zijn een paar uur actief geweest maar de anderen hebben zich vermaakt met zwemmen, zonnebaden, spelen met kinderen uit het dorp: relaxen dus.

Daarna verzamelden we onze spullen en voeren we weer terug naar Kent. Toen was de zee een stuk ruwer en onze bagage bleef dan ook niet droog.

In Kent aangekomen kwam onze taxi niet opdagen dus gingen we op zoek naar een andere. De enige die we tegenkwamen op de weg was een 5-persoonstaxi waar al 2 mensen in zaten. Maar dat was geen probleem, wij achten konden daar moeiteloos bij. Dus stopten we onze bagage achterin, gingen er 5 mensen op de achterbank zitten, 2 mensen op de bestuurdersstoel, 2 mensen op de bijrijdersstoel en 1 iemand op de motorkap. Daarna gingen we met 120km/uur naar Waterloo. Vooral de hoeveelheid blanke mensen die in de taxi zaten gepropt trok wel wat aandacht als we ergens moesten wachten...

In Waterloo aangekomen namen we een poda poda naar Freetown. Dat is een 8-persoonsbusje die gestript is en daarna geschikt gemaakt voor 20 personen. Zij zijn een soort combinatie van een bus en taxi: ze rijden een redelijk vaste route maar je kan ze ook boeken voor je eigen trip. Ook is het veel goedkoper dan een taxi.

We waren precies op tijd voor het avondeten (wat jammergenoeg niet te pruimen was). Daarna ben ik weer naar het Hope Center geweest en heb ik wat foto's afgegeven. Tegenwoordig neem ik mn camera niet meer mee aangezien de kinderen en jongeren er erg opdringerig van worden. Als ze eenmaal weten dat je geen camera mee hebt is dat ook goed en weet je dat ze voor 'gewone' aandacht aan je hangen, tegen je praten en hun armen uitsteken om opgetild te worden.

Elke avond is er in het Hope Center een dagafsluiting met worship in Krio en een korte overdenking. Dat gaat vooral over leven als een christen en hoe neem ik mee naar huis wat ik hier geleerd heb.

Ik vind het heerlijk om hier af en toe heen te gaan, de patiënten weer te zien, een boel liefde te geven en te krijgen en God groot te maken met deze mensen.