Ontmoet Mafulah

In het ziekenhuis is momenteel weer een algemeen chirurg, en aangezien ik op de algemene afdeling sta ingedeeld heb ik veel mannen met enorme scrotums onder mijn hoede. Door een liesbreuk is vocht of darm in het scrotum gekomen en dat gaat er minder makkelijk weer uit. Niet mijn meest populaire patiëntencategorie, maar de aandoening kan erg invaliderend zijn en dus is het goed dat we deze mannen helpen.
Maar er zijn ook nog een paar plastische patiënten en vandaag wil ik jullie over een heel speciale dame vertellen: Mafulah. Zij heeft echt een speciaal plaatsje in mijn hart en ik ben super trots op haar en leer heel veel van haar.
Zij is een vrouw van midden 40 die eind vorig jaar verschrikkelijke brandwonden heeft opgelopen. Het bizarre hiervan is dat ze in een stenen huis woont, dat het vuur in de badkamer ontstond, dat ze er niet uit kon komen en dat het huis niet afgebrand is. Dit alles, samen met het in Sierra Leone zijn, maakt het zo goed als zeker dat iemand die haar kwaad wilde doen een vloek over haar heeft uitgesproken, bijvoorbeeld door middel van een heks. Er zijn hier namelijk nog veel mensen die zich met voodoo en geheime gemeenschappen bezighouden.
Via via is zij in contact gekomen met Mercy Ships en dr Tertius Venter heeft haar geopereerd.
Dat is een Zuid-Afrikaanse arts die de helft van de tijd borsten vergroot om geld te verdienen. De andere helft van het jaar kan hij zo gratis de armen van de wereld helpen die een plastische operatie nodig hebben. 
Mafulah heeft brandwonden op haar schedel, oren, lippen, kin, nek, rug, armen en borst. En zoals ik al in de blog over Alberta schreef: verbrande huid gaat verlittekenen en krimpt. Ook kunnen keloids ontstaan: tijdens het verlittekenen blijft er maar celgroei plaatsvinden waardoor er een gezwel ontstaat. Dit alles had Mafulah ook. Zo kon zij haar hoofd niet meer optillen, omdat de huid van haar nek verkort was, en ze kon haar linkerarm niet meer gebruiken, omdat deze vergroeid was met haar borst.
Ze kwam binnen als een angstige, verlegen vrouw die je niet aan durfde te kijken. Ook voelde ik een grote muur (psychisch en spiritueel) om haar heen.
Tijdens de operatie heeft dr Tertius haar kin, linker elleboog en oksel losgemaakt en daar nieuwe stukken huid opgelegd; die hij eerst van haar dijbeen had afgehaald met een soort kaasschaaf.
Na de operatie brak de spannende tijd aan van afwachten of de transplantaten aanslaan. Dit gebeurde maar er ontstonden wel infecties, zowel in het transplantiegebied als op de donorplaats. Er werd onder andere een pseudomonas gekweekt en die is het beste te bestrijden met een zuur milieu. In het UMC hebben we dat ook wel eens bij de hand gehad en dan behandelen we iemand met azijnzuurverbanden zodat de bacterie gedood wordt. Maar hier hebben we geen azijnzuur maar gebruiken we verdunde azijn. Je zou kunnen denken: wat is het verschil? Maar jammergenoeg zijn die er wel en de belangrijkste is dat zodra we dit gaan gebruiken de behandelkamer veranderd in een martelkamer, aangezien dit verschrikkelijk bijt in de wond. Zowel voor patiënt als verpleegkundige is dit bijzonder traumatisch.
Ik heb haar in die begintijd niet verpleegd en ook die verbanden niet 2x per dag hoeven aan te leggen, maar ik zag aan de andere verpleegkundigen en aan haar hoe zwaar het was. Gelukkig konden we dit met elkaar delen en is er over de hele wereld voor haar gebeden.
De laatste 2 weken heb ik haar wel regelmatig verpleegd en geholpen met de wondverzorging. Dit neemt zo een uur in beslag, aangezien we alle wonden apart willen behandelen om contaminatie te voorkomen.
We beginnen met pijn- en rustgevende medicatie een uur voor de behandeling. Als die zijn ingewerkt lopen we naar de behandelkamer (geweldig dat we die hebben, zodat de afdeling een veilige plaats blijft). Daar leggen we alles klaar en bidden we samen. Dit vraagt Mafulah elke keer weer, aangezien ze het anders niet vol houdt. Daarna verwijderen we het oude verband van 1 wond. En als we de gazen natmaken met azijn begint ze al te huilen omdat ze weet wat er gaat gebeuren. Dan bidden we nog een keer en houdt een collega haar hand vast terwijl de andere verpleegkundige de verschrikkelijke taak heeft om de gazen op haar wonden te leggen. Zodra dat gedaan is pakt die de andere hand vast en bidden we haar door het kwartier heen. Daarna verwijderen we de gazen, maken de wond schoon en verbinden het. Daarna gaan we naar de volgende wond en herhaald zich alles weer; het bidden, de tranen en het wachten.
Het is zo bijzonder om hierbij aanwezig te zijn... En het geeft zo'n vreemd gevoel om enerzijds degene te zijn die haar zo'n pijn doet en aan de andere kant grijpt ze je hand om haar door deze pijn heen te helpen...  
 
De laatste weken zien we een verandering ontstaan. De wonden gaan vooruit en waarschijnlijk wordt er vandaag besloten dat we helemaal kunnen stoppen met de azijnverbanden.
Maar nog bijzonderder vind ik haar psychische en spirituele veranderingen. De muur die ik voelde is verdwenen, ze maakt grapjes, doet al dansend haar oefeningen, wordt weer auntie genoemd door de andere patiënten (wat een respectvolle titel is voor vrouwen), krijgt omhelzingen van kinderen, zingt enthousiast alle worshipliederen mee (vooral Tell Papa God Tenki), wil met alle verpleegkundigen op de foto en gister kwam haar dochter op bezoek (het eerste familielid wat ik zie sinds ze half september hier kwam).


Andere verpleegkundigen (Lycia en Heather) hebben hier ook mooie blogs (wel in het engels) over geschreven. Zij schrijven meer over de eerste weken van behandelen (toen we nog 2 keer per dag de azijnverbanden deden), maar ik herken me erg in hun gevoelens en wordt weer emotioneel als ik het lees.

Ik heb getwijfeld over een foto toevoegen, aangezien haar uiterlijk zo misvormd is, maar ik zie in haar ogen haar blijheid en liefde en hoop dat jullie dat ook kunnen zien ipv alleen maar alle verminkingen.
Ze draagt hier ook een airplanesplint, om de transplantaten zo goed mogelijk te laten ingroeien en haar spieren te laten wennen aan meer beweging.

Als je gewend bent om te bidden, zou je Mafulah dan ook daarin willen opnemen? Dank dan vooral voor haar bevrijding en genezing en bid voor bescherming en dat de stijgende lijn mag doorzetten.