Bezig weekje

Afgelopen maandag en dinsdag een dagdienst gedraaid. Ik werk nog steeds op de B-ward waar vooral mannen met wonden in hun lies/scrotum liggen. Normaal gesproken gaan ze 1 tot 2 dagen postoperatief met ontslag, maar er zijn er een paar teruggekomen omdat hun wond geïnfecteerd raakte. Dan moet de wond weer opengemaakt worden en bij een aantal moest zelfs een testis worden verwijderd. Een jongen was zelfs nog maar 22 jaar. Hopelijk kunnen we de andere testis wel behouden, maar het is toch heftig.
De afgelopen weken hebben we ook 2 hermafrodieten gehad. Van 1 wisten we het niet en hij werd geopereerd omdat er gedacht werd dat hij een liesbreuk had. Maar tijdens de operatie kwamen ze erachter dat hij zowel testes als ovaria had. Je kon het aan zijn uiterlijk bijna niet zien, behalve dat hij een wat zachter gezicht had dan de meeste mannen hier. Als je dit te horen krijgt staat wel je hele leven op zn kop.
En vandaag heb ik een jongen ontslagen die ook een hermafrodiet is en waarvan beide borsten zijn afgezet. Ik zag hem vandaag pas voor het eerst, dus ik weet niet hoe het er van te voren uitzag, maar in zijn dossier stond dat ie altijd een doek om zijn borstkas droeg om ze weg te drukken. Hij heeft ook een zacht gezicht en wel een hoge stem maar verder wel een mannelijke lichaamsbouw en spieren (aangezien hij geen ok aan zijn scrotum had gehad had ik geen reden om in zijn onderbroek te kijken, ik weet dus niet hoe het er daar uit ziet...).  Triest dat als je hier in Afrika wordt geboren de mogelijkheden voor behandeling, bijv met hormonen zo beperkt zijn. Ik ben best bezorgd hoe hun toekomst zal zijn...
Verder hebben we ook een aantal max-fax patiënten op de afdeling. Er zijn namelijk momenteel 3 chirurgen aan boord die deze operaties doen. Dus hebben we nu een aantal mensen waar een onder- of bovenkaak van verwijderd is, aangezien hier goedaardige tumorgroei in is ontstaan. Ik heb dus weer eens sondevoeding gegeven en pleisters van neusmaagsondes vervangen :)
Ook hebben we een patiënt met MRSA. Het is maar goed dat ik me moet testen als ik terugkom in NL, want de hygiënevoorschriften zijn hier een beetje anders. Herinner je je nog dat een afdeling uit 2x10 bedden bestaat? De besmette patient wordt geïsoleerd in het bed in de linkerhoek (bed 5) en we houden bed 4 leeg. Verder hangt er een gordijn om onze wondmaterialen te beschermen die naast bed 5 tegen de muur staan. Verder mag hij gewoon naar de toilet en douche (wel als laatste) maar moet de douche daarna wel met bleek schoongemaakt worden. Ook dragen we soms handschoenen en een geel isolatieschort als we hem moeten controleren/behandelen. Gelukkig heeft hij nu een VAC-systeem op zn wond (in zn scrotum) dus blijft die bacterie in een gesloten systeem. Alleen lag het uiteinde van de slang wat te ver doorgeschoven en was ie aan de huid gaan zuigen. Gelukkig zag ik dat en was er nog maar een klein open plekje. Ik heb als Brugman met mn chargenurse moeten praten voordat ik er een gaatje in mocht knippen om de slang wat af te knippen. Daarna alles netjes afgedekt met folie en de suctie weer aangezet. Gelukkig trok ie mooi vacuüm en kon ik trots zijn op mezelf!

Afgelopen week is er ook een familielid van mij aan boord gekomen: een nicht van mijn oma van mn moeders kant: Nikki Pearce. Haar ouders zijn naar Canada geëmigreerd, dus Nederlands spreken kan ze niet, maar het is wel heel leuk om elkaar tegen te komen. Zij werkt hier een maand als zaalarts op het schip, dus ik kom haar elke dag wel even tegen. Haar man is anaesthesist en werkt op de OK. Het is er nog niet van gekomen om een foto te maken van ons samen, maar die gaat er zeker komen, Poedertjes/van Overbeekes!


Woensdag kregen we koninklijk bezoek op het schip: prinses Anne van Engeland (een zus van prins Charles) was samen met haar man op bezoek in Sierra Leone en kwam ook een uur naar de Africa Mercy. De dagen van te voren werd alles schoongemaakt tot zelfs de muren aan toe. Ik heb de dayworkers nog nooit zo hard zien werken en hun coördinator ook nog nooit zo vaak in het ziekenhuis alles in de gaten zien houden.
Toen ze aankwam was ik met een stel meiden een hike de heuvel op aan het maken (ja, je leest het goed: Christina maakte een hike) maar ze kwam naar de school (Hennie was helemaal opgetut :)) en naar het ziekenhuis. Daar praatte ze met personeel, dayworkers en patiënten. Van de anderen die die dag werkten hoorde ik dat ze heel vriendelijk en echt geïnteresseerd was in het werk en de operaties etc.

Donderdag was ik vrij en heb ik uitgeslapen en daarna bij het zwembad liggen zonnen en wachten tot het alarm ging voor de brandoefening. Daarover ga ik later nog een aparte post schrijven aangezien ik mn camera mee had :)
En gister zijn we naar het strand geweest. We gingen naar Bureh Beach, een mooi zandstrand met palmbomen, vriendelijke mensen in het dorpje, een eilandje op zwemafstand en heerlijk weer. Ik heb me goed ingesmeerd, veel gezwommen en lekker gerelaxt met de anderen. Het water is zo zout dat je kan drijven; een heerlijk gevoel.

Ook heb ik weer wat om op mn avonturenlijst te schrijven. Ik heb namelijk achterop een okada gezeten! We gingen eerst met de poda poda naar Waterloo en daarna splitste de groep (7 personen) zich op. 4 gingen met een taxi en 3 gingen elk achterop een motortaxi. Gelukkig hadden de bestuurders helmen voor ons geregeld en bleven we bij elkaar. Ook waren de wegen goed (daarom gingen we niet al in Freetown op een okada, hier zijn de wegen veeeeel slechter). Maar goed, een slecht passende helm en geen beschermende kleding en flipflops maken wel dat je niet teveel wil nadenken over wat er mis kan gaan... Maar het is heerlijk om achterop te zitten, een beetje mee te bewegen in de bochten en de wind in je gezicht te voelen! Voor herhaling vatbaar, zeker omdat ik nog een foto wil van mij achterop een okada!
Maar de komende dagen blijf ik veilig in de buurt van het schip, aangezien ik moet werken...