Naar de kerk

Gisterochtend ben ik weer naar de kerk in Waterloo geweest, een baptisten gemeente die gisteren 18 jaar bestond.
Er is mij verteld dat de kerk is ontstaan midden in een vluchtelingenkamp tijdens de oorlog. Nu is het een mooi gebouw, met een school waar veel kinderen naar toe gaan. De gemeenschap is heel hartelijk en nu ik er de 2e keer was kende ik al wat liedjes. Er waren weer verschillende collectes en momenten dat bepaalde groepen naar voren gingen om een lied te zingen. Op de foto waren de jong volwassenen aan de beurt.





Van de terugweg heb ik wat foto's gemaakt. Die beginnen op een onverharde weg (met een omgevallen kar) met grote kuilen erin. De mensen die elke zondag naar deze kerk gaan zien de weg alleen maar slechter worden (dus steeds diepere kuilen). Als je eenmaal op het asfalt bent gaat het alweer beter, totdat je weer in Freetown bent en er grote gaten in het asfalt zitten, die worden opgevuld met stenen.

Maar de weg van Waterloo naar Freetown loopt tussen de rivier rechts en de heuvels links. Dus er valt genoeg te zien, buiten natuurlijk al het verkeer, de kraampjes en de mensen.

Community life

De tijd vliegt, ik ben al bijna 3 weken hier (een kwart van mijn verblijf).
Langzaam vind ik mn plekje en leer ik steeds meer mensen kennen. Dus niet alleen de verpleegkundigen met wie ik werk, maar ook de bibliothecaris, de timmerman en loodgieter, mensen uit de machinekamer, uit het lab, de schoonmaak, de apotheek, de shipshop, de managers van het Hope Center, een aantal dayworkers en zo nog veel meer mooie mensen. Het is steeds heel bijzonder om te horen hoe ze bij Mercy Ships betrokken zijn geraakt, of ze nu uit de US, Zwitserland, Australië,  Engeland, Noorwegen, Canada, Egypte, Sierra Leone, Nederland of Togo komen.
Doordat je 24 uur per dag met elkaar omgaat, zie je mensen in alle staten van slapen naar wakker worden :) Ook kunnen humeuren wel eens verschillen en botsen, maar moet je later toch weer met elkaar verder. Dat vraagt een grote mate van flexibiliteit en inlevingsvermogen. Over het algemeen zijn alle mensen hier heel vriendelijk, sociaal en geïnteresseerd in elkaar.

In het begin was het soms zoeken naar activiteiten om de vrije tijd door te komen, maar dat is nu niet meer zo. Doordat je meer mensen kent, schuif je makkelijker aan tafel bij ze aan of spreek je ze aan op het dek of bij de crew lounge. En daar zitten dan vaak ook weer mensen die je nog niet kende. Dus zo wordt de groep bekenden steeds groter. En op Facebook kan je ook nog met iedereen bevriend worden en activiteiten plannen.

Al met al voelt het een beetje als op kamp zijn en op De Kamp wonen. Dus er worden puzzels gemaakt, gebreid, geborduurd, spelletjes gespeeld, een film gekeken, gekletst, grapjes uitgehaald, chili-popcorn gegeten, afspraken gemaakt voor uitjes, koffie gedronken, wafels of crepes gegeten, rugby world cup of de Engelse premier league gekeken, genoten van de zonsondergang, enzovoort.


Dit weekend is er een speciaal weekend, genaamd Spiritual retreat weekend. Het begon donderdagavond met een viering geleidt door Gerrit, een van mn bijbelstudiegenoten, over de Tabernakel. Meestal is de viering opgedeeld in éérst worship en daarna een preek. Nu werd het gemixt en was de hele viering opgedeeld in 7 stukken, net als de Tabernakel dat was. Elke keer kregen we er een stuk onderwijs over en zongen we een lied waardoor we steeds een stap dichter bij het Heilige der Heilige kwamen. Heel mooi en indrukwekkend.
Gister was er een sabbathsmaal en was er een Tabernakel nagemaakt waar je door heen kon lopen.


Vandaag waren er workshops, bijv een hoes voor je bijbel maken, een collage maken, een drumworkshop of een schrijfworkshop. Vanavond en morgen gaat het weer verder met een worshipavond, meditatie en een afsluitende viering morgenavond.
Maandag ben ik ook nog vrij, dan ga ik ws 's morgens weer mee met de eye screening en 's middags met wat meiden een wandeling de heuvel op maken.

Patienten

Afgelopen dinsdag had 1 van de verpleegkundigen een foto-moment ingepland voor het personeel van het ziekenhuis. Ik lag toen heerlijk te slapen van en voor mijn nachtdienst, maar ik wil jullie mijn collega's en patienten toch niet onthouden :)

Abas, een patient die al 3 maanden hier is, omdat zn
donorsite maar blijft infecteren met Mourad, onze
Egyptische apotheker (met 3 kamelen, 6 vrouwen en een
wachtlijst en 2 stenen om de was (1 voor wit en 1 voor
gekleurde) te doen :))

Alberta, een van onze kindjes met
 brandwonden aan de armen en Arianne,
 die me in de nachdiensten heeft
ingewerkt





Apphia met Mbalu, die brandwonden
over haar hele lichaam heeft, we konden
haar helpen door haar linker arm weer
van elkaar los te maken, zodat ze die
weer kan gebruiken





Laura met Estina, een baby die in een latrine gevonden
werd, 3 dagen na haar geboorte. Daardoor had ze een
infectie aan haar neus, maar deze is nu gereconstrueerd





Louisa, uit Noorwegen, met de grote
ondeugd Lesha, zij had een verlitte-
kende hand door brand (ws in een
kookvuur gevallen of een omgevallen
lamp)



Ibrahim, een man die in de oorlog (rond
2000) een oog is kwijtgeraakt. Nu heb-
ben we de kogeltjes verwijderd, en de
oogkas weer gerecontrueerd





Ingrid met Hassan, een verlegen jongetje
die beide handen ernstig heeft verbrand.
De rechter is een klomp geworden die
later geopereerd wordt, de linker hebben
we nu geopereerd. Zijn vingers werden
geopend en er kwam nieuwe huid op



Lijsje en Heather spelen Jenga met 2 jonge patientjes

Erin, onze handspecialist met Fallah, ook een
patient met brandwonden op zijn arm. Hij heeft
me een aantal zinnen Mende geleerd, waar-
onder: Fallah bajka anjakah vahn (' Fallah,
bedankt voor de les')  :)

Wat ik het meest opvallend vind aan het verplegen hier, is dat alle patienten heel verlegen en onzeker binnen komen. Buiten dat alles vreemd, nieuw en eng is hebben ze vaak een erg negatief zelfbeeld. Door onze vriendelijkheid, liefde en aandacht zie je ze opbloeien, en gaan ze weer lachen, grapjes maken en worden ze weer een individu ipv een vervloekte.
Nu ik nachtdienst heb, heb ik wat meer tijd om met de dayworkers te praten, dat zijn mensen uit Sierra Leone die onmisbaar voor ons zijn, aangezien zij de taal/talen en cultuur van de patienten begrijpen. 1 man vertelde me dat hij er nu over denkt om ook verpleegkundige te worden (hij studeert nu accountancy), omdat hij door ons zoveel geleerd heeft en echt hart voor dit soort mensen heeft gekregen.
Clementine is ook heel belangrijk voor ons. Zij is een van de mensen van Patient Life. Zij komt zelf ook uit West-Afrika (ik meen Liberia) en weet hoe deze culturen werken. Als er slecht nieuws is of er heftige onderzoeken aankomen (zoals HIV-test) dan weet zij hoe ze dit moet vertellen. Ook heeft zij veel gevoel of bepaalde problemen bij patienten lichamelijk, psychisch of spiritueel van aard zijn, waarna zij de beste benadering voorstelt. Veel patienten gaan namelijk ook naar medicijnmannen, hebben allerlei amuletten en zijn veel meer bezig met het bovennatuurlijke. Als je dan op een christelijk schip komt kan dat problemen geven. Zij kan dan bidden voor bevrijding en rust.
Zoals je op de foto's hebt kunnen zien wordt van iedereen verwacht dat ie kinderen verpleegt. Er is gelukkig elke dienst wel een kinderverpleegkundige in het ziekenhuis die je om advies of hulp kan vragen, want het ontbreekt de andere verpleegkundigen vaak aan ervaring. Van te voren zag ik hier het meest tegen op, en ik vind het nog steeds erg spannend. Per leeftijd en lichaamsgewicht gelden er weer andere medicijndoseringen, dingen uitleggen gaat moeilijker, ze zijn angstiger, etc. Maar je krijgt ook ontzettend veel liefde en aandacht van ze, omdat ze zo blij zijn met die van jou :)
Ik heb nu nachtdienst op de C-ward, dat is een afdeling met 10 bedden, die bijna allemaal bezet zijn. Er zijn 4 plastische patienten en 4 max-fax-patienten. Die laatste zijn/worden aan hun kaakbotten geopereerd. 1 jongeman van 23 had een gespleten gehemelte, deze hebben ze gedicht door een flap van de achterkant van zijn keel af te halen en die naar het gehemelte te klappen. Ook heb ik een patient die een nieuwe neus heeft gekregen, nadat deze weggevreten was door noma, een infectieziekte die ondervoede kinderen kunnen krijgen en die meestal dodelijk is (zie ook http://www.noma.nl/NNS-NED/index.html). Ook is er een meisje uit Nigeria die een onwijs grote benigne tumor van haar bovenkaakbeen heeft, deze drukt haar oog en tanden en tong flink aan de kant. Jammergenoeg heeft ze ook nog koorts, en was haar malariatest positief. Daar behandelen we haar nu eerst voor en dus moest de operatie uitgesteld worden. Maar te lang uitstellen kan ook niet, dan groeit de tumor door en drukt die de tong de luchtpijp in waardoor ze langzaam gaat stikken...
Ik sta alleen op deze afdeling, maar er komt regelmatig een collega vragen hoe het gaat, en soms ga ik zelf even naar de anderen toe voor medicijnen die ik hier niet heb of advies van de 'hoofdzuster', over de combinatie koorts, braken, malariatabletten bijvoorbeeld. Verder kom ik de nacht door door de mappen van alle patienten te lezen, internet af te struinen, een tosti te eten in het restaurant, te kletsen met de andere mensen die nachtdienst hebben, zoals de receptie, beveiliging, machinekamer en een boek te lezen.
Overdag slapen lukt redelijk goed. Er hangt nu een bordje voor de deur dat hier een nachtwerker slaapt; dan is het de bedoeling dat mensen die langslopen wat stiller zijn. Ook is er geen daglicht in de kamer, zodat je daardoor niet wakkergehouden kan worden. Verder hebben we goede verduisterende gordijnen, waarmee je je bednis kan afsluiten van het gangetje en heb ik mn herriestoppers in.
Als je niet uitkijkt kom je wel daglicht en daardoor vitamine D tekort, dus eet ik 's avonds op dek 7 en geniet dan van het uitzicht en de zonsondergang: 

Een van de vele vissersboten die we vaak langs zien komen.

Met elkaar van het Afrikaanse klimaat en de zonsondergang genieten

Je kan je stoel zo zetten dat je alleen maar water ziet...

Naar de markt

Ik had vrijdag een dag vrij en het was droog, dus de perfecte combinatie om eens van het schip te gaan. Gelukkig waren er meer mensen die naar de markt wilden, waaronder 2 meiden die al vaker waren geweest.
We gingen goed voorbereid onderweg: kleding en schoenen aan die vies mogen worden, geen waardevolle spullen in je zakken en je rugzak voor je en je armen eromheen.

Bijna het hele leven in Sierra Leone speelt zich op straat af. Het is dan ook ontzettend druk met voetgangers en straatverkopers. Daar tussendoor proberen dan nog poda poda's (taxibusjes), brommers, mannen met karren of vrachtwagenbanden zich te wurmen, al toeterend natuurlijk :) En dan heb je nog de geweldige kwaliteit van de weg en de mooie open riolering waar je ook allemaal niet in wil vallen. Je moet dus continu op je hoede zijn om geen ongelukken te krijgen. En natuurlijk heb je ook nog alle geluiden van die vele mensen die naar elkaar schreeuwen, alle geuren van uitlaten, eten, enzovoort. Kortom: een hele belevenis.

 We liepen eerst naar de fabric market, een straat met allemaal winkels en kramen met stoffen. Je hebt ze met Afrikaans dessin, effen stof, gewaxt, met goud erop, geborduurd en in allerlei kleuren. Ik heb ook een mooie lappa gevonden, waar ik een rok van ga laten maken. Nu nog verzinnen wat voor model ik wil :) De kosten vallen in ieder geval erg mee, 16.000 leones (4,5 euro) voor 2 yards stof en ongeveer 30.000 voor de kleermaker die er in ongeveer een week een rok van maakt.

Daarna gingen we naar de craftmarket, daar kan je allerlei souvenirs kopen, zoals beelden, sieraden, tassen, manden, bordjes met teksten, etc. De verkopers zijn hier wel wat opdringeriger: ze pakken je hand vast, zijn je 'best friend' en hebben een 'special price for you'. Maar gelukkig zijn ze ook tevreden als je niets koopt maar ze complimenteert met hun spullen. Daar zagen we ook andere blanken; dat waren de eersten die ik zag sinds ik uit het vliegtuig stapte en niet bij Mercy Ships hoorden :)

Op de terugweg ontstond er plots chaos op straat, de politie duwde iedereen van de weg, dus sprongen we gauw over het riool de stoep op. Bij navraag bleek dat de president langs kwam. Een winkelier nodigde ons uit in onze winkel, zodat we veiliger stonden. De mensen in de straat werden helemaal gek :D Ze gingen met vlaggetjes zwaaien, nóg harder schreeuwen en de straat schoon vegen. Ook de auto's van zn beveiligers en zijn eigen auto werden schoongepoetst! Daarna werd het weer wat rustiger en konden we onze weg vervolgen. Daarbij merkten verschillende omstanders op om nu extra op diefstal te letten; heel vriendelijk allemaal.
Die dag had ik een tshirt van Mercy Ships aan, speciaal voor de crew in Sierra Leone gemaakt met op de achterkant 'Mä-se Shep mek di bodi wel' (Krio). Regelmatig hoorde ik mensen die zin uitspreken, dan weet je dus dat die persoon kan lezen :) Ook vroeg iemand advies aan ons over de oogdruppels en -zalf die ze gekregen had van het eye team. Toen hebben we haar maar de tip gegeven terug te gaan naar het eye team, aangezien wij geen dokters zijn.

Daarna heb ik het zweet van me afgespoeld in het zwembad. Met Hennie was ik de avond ervoor ook al gaan zwemmen. Heerlijk, ook al regende het toen pijpenstelen. De bewegingen van het schip maken het een mooi golfslagbad waardoor het, ondanks de beperkte grootte van het bad, een mooie workout wordt. Het zwembad is een gift speciaal voor de crew. Het is ongeveer een zeecontainer met een ombouw erom heen. Het water zou 1,9 meter hoog kunnen staan, maar door de golfslag wordt het steeds minder :)

Gisteravond moest ik weer werken. Het was vrij rustig, dus heb ik Set gespeeld met een patiënt en heeft een andere patiënt me wat zinnen Mende geleerd (ook een lokale taal in Sierra Leone). Daar ga ik zo nog maar wat op oefenen voordat ik straks weer moet werken :)
Morgenochtend ga ik mee met een eye team screening. Ik hoef zelf geen mensen te screenen, maar ga helpen met de mensen die wachten onder controle te houden. Aangezien ik zelf 2 jaar op een oogheelkundige afdeling heb gewerkt ben ik heel benieuwd wat ik ga zien...

(De foto's in Freetown heb ik via google van andere Mercy Shippers geleend, aangezien ik het nog niet aandurfde om mn camera te gebruiken, ivm mogelijke diefstal. Later zal ik ws nog wel zelf foto's maken, als ik wat gewend ben aan de drukte en chaos)

Dagelijks leven

Nu ik hier een week ben, heb ik een beetje een beeld gekregen van het dagelijks leven. Voor mij voelt het nog steeds als op kamp zijn, maar er is een duidelijke structuur.

De dag begint met ontbijt tussen 6:30 en 7:30. Als je later wil ontbijten heb je pech, dan had je gisteravond al wat brood en beleg moeten pakken. Het ontbijt is elke dag verschillend; vanmorgen hadden we kaneelrolletjes, soms pannenkoeken, havermoutpap, en elke dag verschillende soorten muesli's ed met houdbare melk.

's Middags kan je warm eten, vaak een restje van de dag ervoor met andere dingen opgemaakt. Dan kan je eten tussen 11:30 en 13:00.

's Avonds is er weer warm eten, tussen 17:00 en 18:30. Op dinsdag is het Afrikaans eten, en verder verschilt het nogal. Afgelopen week heb ik bijv lasagne, chili, couscous en fish&chips gegeten.

Bij elke maaltijd is er wit brood, kaas, ham, boter, pindakaas, jam, marmite, sla, tomaat, komkommer. En er zijn tosti-ijzers.

In het weekend is er ontbijt tussen 7:30 en 9:00, dan moet je ook meteen voor je lunch de spullen pakken. Op zondag is er warm ontbijt, bijv met ei en bacon.

De dagdienst begint om 7 uur met mededelingen en gebed, daarna een overdracht van de patiënten voor wie je die dag zorgt. Daarna de map doorlezen, controles, medicijnen, toiletteren, wassen, wondverzorging, nog meer medicijnen en weer controles. Je werkt in 1 ruk door tot 11:45 voor de 1e pauze of 12:30 voor de 2e pauze.

Dan ga je weer verder met medicijnen, controles en rapportage. Om 14:00 komt de avondploeg, dan zijn er weer mededelingen en gebed en draag je over aan de collega's die je patienten overnemen. Daarna gaat de dagploeg met de patientën die naar buiten mogen naar dek 7, voor daglicht, frisse lucht en bereik voor hun telefoon. Om 15:30 breng je de patiënten weer naar hun afdeling en zit je dienst erop. Dan ga je lekker douchen (2 minuten maar liefst :)) en ontmoet je mensen in midships, bij de computers, banken, het draadloze internet en Starbucks.

Om 17 uur heb je echt heel erge zin om te eten, dus dat doe je dan ook maar, waarna je vanaf 18 uur weer nieuwe activiteiten gaat zoeken. Op dinsdagavond is er een Nederlandse bijbelstudie, en daar ben ik de afgelopen 2 dinsdagen geweest, heel gezellig en met mooie mensen. 

Op woensdagavond is er onderwijs over medisch gerelateerde zaken, waarbij Gary Parker of een van de andere artsen vertelt over de aandoeningen die hier behandeld worden en hoe de operaties gebeuren. Heel interessant en indrukwekkend. Vorige week ging het over gezwellen die uit het onder- en bovenkaakbeen kunnen groeien. Hiernaast een foto van zo'n gezwel, inclusief tanden. Ik heb deze tumor ook in mn handen gehad, het voelt heel raar, een mix van hard en zacht, omdat het ook een mix van botweefsel en zachtere weefsels is.                                                           

Deze week ging het over operaties aan de schedel, in het bijzonder encephalocele, een opening in de schedel waar een 'zak' met hersenvocht uitpuilt. Deze opening kan zowel aan de voorkant (vaak in de buurt van de neus) als aan de achterkant van het hoofd zijn. Deze kinderen kunnen we steeds beter opereren, maar het is wel een ingewikkelde operatie, waarbij de schedel opengemaakt moet worden, met alle mogelijke complicaties van dien.

In de weekenden wordt er van alles georganiseerd, zo kan je naar het strand, naar de kerk, naar de chimpansees, naar de gevangenis, naar het weeshuis; genoeg keus :)

Ik ben afgelopen zaterdag naar het Hope Center geweest, dat is ons revalidatie-centrum op 10 minuten lopen. Daar blijven patiënten die bijv. nog wel wondverzorging nodig hebben, maar niet in de stad wonen. Het risico is te groot dat zij terug gaan naar hun dorpje in het binnenland en niet op de afspraken komen. Daarom houden we ze in de buurt. Ook worden daar de kids/baby's met gespleten gehemeltes/lippen opgenomen die te ondervoed zijn om direct geopereerd te worden. Zij worden eerst opgepept en krijgen daarna hun operatie. Het was heel leuk daar, iedereen is enthousiast je te zien, gevoetbald met wat kids, waaronder een jongen waarvan we 1 been moesten amputeren (maar hij kan prima voetballen met 2 krukken en 1 been). 

Zondag ben ik naar de kerk geweest in Waterloo. De afstand is maar 30km, maar we waren toch wel bijna een uur onderweg. Dit komt vooral doordat de wegen zo slecht zijn, en er veel verkeer is wat soms midden op straat stil staat. Het hele leven speelt zich op straat af, er zijn ontzettend veel kraampjes langs de weg en er lopen allemaal mensen op de weg om eten en drinken te verkopen. Gelukkig waren we met een landrover, dan zit je mooi hoog, met airco én met 4wiel-aandrijving :)

De kerk was een baptistengemeente. Er waren zo'n 100 mensen, waarvan 10 Mercy Shippers. We begonnen met zingen, maar dan op z'n Afrikaans, dus meerstemmig en chaotisch en plots overgaand in gebed en Halleluja's. Daarna waren er 10 minuten mededelingen waarna alle nieuwe mensen moesten gaan staan en zich voorstellen, waaronder natuurlijk ik.  Daarna mochten de nieuwelingen gaan zitten en kwam iedereen langs om je een hand te geven en je welkom te heten. Daarna was er nog meer zingen. Daarna waren er zo'n 5 collectes: bij de eerste ging iedereen naar voren om wat in een 'wasmand' te gooien, daarna waren de vrouwen, de mannen, de kinderen en de Mercy Shippers aan de beurt voor ieder een eigen collecte en zongen/dansten ze een liedje. Daarna volgde er een preek. Die was redelijk te volgen in het Krio. Het ging over Jeremia 7:4-7; over God die zegt dat geloven over je houding gaat, en dat die moet veranderen als je tot geloof komt. In het bijzonder moet je afstand nemen van tradities. De voorganger werkte dat mooi uit. Daarna kregen we de zegen mee en gaven we iedereen een hand en een 'God bless you'.

Daar tussendoor was het dit weekend echt zoeken naar vermaak. Het regende ook regelmatig, dus lopend er op uit gaan is niet heel aantrekkelijk. Daarom hebben we geprobeerd ons te vermaken met kwartetten, andere kaartspelletjes, nieuwe mensen leren kennen en lezen. 

Én ik heb maar eens koffie van de Starbucks geprobeerd. Ik heb al wel eens eerder geprobeerd koffie te leren drinken, maar toen zonder succes. Deze koffie (een latte mocca) smaakte oké, dus dat ga ik vaker doen. Voor de kosten hoef ik het ook niet te laten ($1,-).

Afgelopen week hebben we ook peanut butter cookies gebakken, het schip heeft namelijk een shipshop waar je de benodigdheden kan kopen en een crewgalley waar je het kan klaar maken. In e shipshop kan je nog veel meer kopen, onder andere kleding met het teken van Mercy Ships erop, batterijen, shampoo, zonnebrand, drinkflessen, magnetische fotohoesjes, en allerlei soorten lekkers (zowel zoet als hartig, zowel kant en klaar als bloem, eieren en olie).                                                                     Verder is er nog een boutique waar je spullen van anderen kan overnemen, zowel kleding als opmaak voor je cabin.

Als laatste nog wat foto's van het schip: 

Het vooraanzicht van het schip met de brug

Het achteraanzicht met bovenaan dek 8 (waar we de zonsondergang kunnen zien) en de overkapping van het zwembad

Al onze landrovers, beschermt door een muur van zeecontainers

Een van de gangen, maar op welke dek? Alles lijkt hetzelfde en nergens is daglicht...

Het washok, met 10 machines en drogers. Je mag 1x per week 1 was draaien/drogen

Mijn cabin, ik leef hier met 5 andere verpleegkundigen. De cabin is verdeeld in 4 stukken. In de achterste 3 zijn elk een stapelbed, een bureautje en 2 kledingkasten. Deze stukken kan je elk afscheiden met een gordijn, zodat je zonodig overdag kan slapen. In het voorste deel is een badkamertje, zie hieronder. 

Dit is de ruimte die ik met Alyssa deel, ik slaap in het onderste bed, heb de linkerhelft van de tafel en de linkerkledingkast. Zoals jullie weten ben ik een rommelvos, dus ik doe hard mn best om het een beetje leefbaar voor haar te houden :)

De badkamer, met links de douche, in het midden de wc en rechts de wastafel. Alles werkt met vacuum, dus als je water gebruikt is er daarna een enorm kabaal als het weggezogen wordt. Ook zijn er strenge waterrestricties, de belangrijkste is dat je maar 2 minuten per dag mag douchen; dit betekent: even onder de douche staan, douche uit en je inzepen, douche aan en snel afspoelen. Dit komt omdat al het water aan boord uit Sierra Leone komt, maar een uitgebreide behandeling (ik geloof van 2 weken) heeft ondergaan, voordat het geschikt is voor gebruik door ons westerlingen.

Verder is het leuk om nu de patiënten een beetje te kennen. Dat verpleegt makkelijker en ook contact maken is makkelijker. Zowiezo blijft het bijzonder hoe blij ze met elke aandacht zijn. Vooral de kinderen zijn meestal erg schattig en aanhankelijk. Vanmiddag heb ik een half uur met een meisje van 5 in mn armen over dek 7 gehobbeld en een soort van 'gat in de weg' gedaan :)

Op de afdelingen en dek 7 is het niet de bedoeling dat je foto's maakt van patiënten, maar soms kan je je wel intekenen voor een foto-moment, dus als het goed is gaan er nog wel foto's van mij in scrub en met patiënten komen. 

Some new arrivals: Kelly, Christina, Rhoda, Lijsje en Hannah

Het werk op de afdeling

Zo, ik heb mn eerste werkdagen overleefd! Ze waren wel chaotisch en druk, maar zeer leerzaam.

Vanwege het inwerken mocht ik deze dagen op de A-ward werken, de afdeling voor patienten die plastische chirurgie hebben gehad.

Een groot deel heeft grote brandwonden waardoor  contracturen zijn ontstaan. Dit betekent dat de huid helemaal samengetrokken is waardoor ze hun ledematen niet goed meer kunnen bewegen.Tijdens de operatie wordt de huid losgemaakt en wordt er vaak een stuk huid van het bovenbeen opgeplaatst. Gelukkig heb ik op C4Oost al wat ervaring opgedaan met deze huidtransplantaties!

Volwassenen en kinderen liggen door elkaar, dus vanmorgen was er een symphonie van honger, aangezien de baby's nuchter moesten zijn voor OK. Maar ze zijn ook ontzettend cute en vinden de blanken erg interessant.

Veel patienten spreken en verstaan geen engels, dus we werken continu met vertalers, die het naar de plaatselijke taal vertalen; meestal krio of mende. Dat krio is een mengsel van engels en slaventalen, dus soms kan je het wel een beetje volgen. Voor de translators moet je simpel engels gebruiken en goed checken of zij het begrijpen en daarna moeten zij het vertellen aan de patient en checken of die het begrepen heeft. Zij hebben hier een uitgebreide training in gekregen en weten hoe ze informatie het best kunnen brengen, in relatie met hun cultuur.

Het is heel mooi om je dienst te beginnen en af te sluiten met gezamelijk gebed: God bedanken voor de operaties, voor een goede verbandwisseling,voor de nieuwe collega's etc en bidden voor genezing (zowel lichamelijk, psychisch als spiritueel), dat er geen infecties ontstaan en dat transplantaten goed aangroeien. Voordat iemand naar de operatie gaat doen we dat ook, en dan bid de vertaler in de taal van de patient, zodat die het meest bemoedigd wordt. Hierdoor wordt ik me veel meer bewust van mijn afhankelijkheid van Hem dan in Nederland.

Verder moeten er heeeel veeeel controles worden gedaan: als iemand terug komt van OK elk half uur voor 2 uur. Daarna elk uur voor 4 uur, daarna elke 4 uur voor 48 uur en daarna elke shift. Werken op je klinische blik wordt niet echt gewaardeerd.

De A-ward bestaat uit 2 zalen van elk 10 bedden. Ze zijn echt heel klein, veel kleiner dan op de foto rechts lijkt. Aan elke kant van de zaal staan 5 bedden met zo'n 50cm ruimte ertussen. De 2 zalen zijn verbonden met elkaar door middel van een open ruimte waar de verpleging is, en de medicijnen staan (zie de foto hierboven). Als nachtkastjes gebruiken we de grond of een krukje. Bellen zijn er niet, dus we moeten ze regelmatig vragen of ze al klaar zijn op de po. Verder zijn er ook geen standaard gordijnen rond elk bed, maar zijn er maar 3 op de hele afdeling en kunnen we die met magneten aan het plafond plakken als het nodig is. De Afrikaanse cultuur is veel meer gericht op relaties, waardoor ze zich gestraft voelen als je ze altijd tussen gordijnen zou laten liggen.

Die bedden kunnen trouwens niet omhoog of omlaag, ook het hoofdeind niet. Als er een mantelzorger mee is (verplicht voor kinderen onder 15 jaar, dan zetten we het bed op klossen, leggen een matras onder het bed en slaapt daar het familielid (btw die kan ook weer een kind meegebracht hebben).

Gister heb ik geprobeerd een infuus in te brengen, maar zelfs na 4 extra glazen water (om de vaten een beetje te laten vullen) lukte het niet goed. De huid is ontzettend dik en taai en ze hebben bijna allemaal roladeren omdat ze niet genoeg onderhuids weefsel hebben.

Verder natuurlijk medicijnen gegeven. Alle namen spreek je natuurlijk op zn engels uit, waardoor het soms niet goed te verstaan is. Voor kinderen en voor volwassenen onder 45kg moet elke dosis persoonlijk (op gewicht) uitgerekend worden. Verder zijn we ook hierin afhankelijk van giften van verschillende leveranciers, dus namen en concentraties verschillen regelmatig heel erg.

Artsen bemoeien zich weinig met de medicijnen. Zij kruisen op OK aan welke medicijnen de patient nodig heeft en wij schrijven dat uit en geven het. Medicijnen worden niet van te voren uit gezet, dus het is altijd druk bij de pillenkast. Ook hoeven we medicatie voor volwassenen niet te checken bij elkaar, alleen voor kinderen (en volwassenen onder de 45kg). Codeine ligt in de opiatenkast, dus dat moet iedere keer worden afgetekend, maar het wordt wel veel gebruikt...
Van het opnamebureau krijgt elke patient een tas met spullen, daar zit bijvoorbeeld zeep, tandpasta, deodorant, een kleurboek, een knuffel en silversoap in. Dat laatste is een spons met chloorhexidine die we gebruiken om de patienten de avond voor de OK en de ochtend van OK goed te wassen. Vooral het operatiegebied willen we zo schoon mogelijk hebben.

Volgens mij heb ik het belangrijkste wel verteld van mijn eerste indrukken... Nu ben ik een beetje inspiratieloos, en ga ik gauw wat eten halen om op dek 7 te gaan eten en te genieten van de zonsondergang (hopelijk want het is wel bewolkt nu).
Het is hier trouwens 2 uur eerder, want we zitten in tijdzone GMT en hebben geen zomertijd.

(de foto's heb ik niet zelfgemaakt maar van Tom Bradley's blog gejat :))

Aangekomen en geïnstalleerd

Ik ben er, hoor!
Zaterdag en zondag heb ik afscheid genomen van al mn vrienden en kerkgenoten. Dat was vooral heel gezellig :)
Mn huisgenoten hadden nog leuke dingen voor me geregeld, onder andere een boekje waar iedereen wat in heeft geschreven en kleine magneetjes met woorden, zodat ik zelf zinnen kan maken op mijn muur.
De muren op het schip zijn namelijk van metaal, dus magneten zijn erg handig.
Maandagochtend reden we mooi op tijd naar het vliegveld in Brussel. Daar kwam ik eindelijk Lijsje tegen, de andere Nederlandse die tegelijk vertrok. Zij blijft een half jaar en liet haar vriend achter, dus ik kon haar mooi ondersteunen nadat we door de douane waren. Zelf was ik eigenlijk helemaal niet verdrietig of emotioneel. Maar meer blij dat het nu echt zo ver was en natuurlijk wel zenuwachtig hoe alles zou gaan.
En het begon met een uur vertraging door technische problemen.

Gelukkig had ik mn MS-tshirt aan en werden we direct aangesproken door andere jonge meiden die ook naar de AM gingen. 3 ervan waren verpleegkundige en 1 kok. Uiteindelijk waren we met zo'n 30 mensen die ook naar de AM gingen.
De vlucht verliep verder goed, heb zelfs Pirates 4 gezien! :) En eindelijk mocht ik ook alle stukjes van mn vrienden lezen: heel mooi en bemoedigend!


Toen we aankwamen in Freetown was het nog net licht en even droog! Zodra we uit het vliegtuig stapten viel de lucht als een warme, vochtige deken over me heen.
We waren direct door de douane, met dank aan de geweldige reputatie van Mercy Ships!

We moesten lang wachten tot iedereen zn bagage had. Daarna werd alles in een pick up geladen en wij in auto's. Ik zat in een auto met nog 4 blanke jonge vrouwen, dus gebrek aan mannelijke aandacht hadden we niet, maar ze waren vooral geinteresseerd in geld...
Tijdens de autorit naar de veerboot konden we al wat zien van de omgeving en de manier van leven: veel buitenleven, gaten in het asfalt en veel getoeter voor allerlei redenen. Een wat beangstigend moment was wel toen onze chauffeur door een dicht hek wilde, wat de mannen er omheen niet wilden openen. Veel geschreeuw in een taal die je niet verstaat, wij als 5 blanke vrouwen die allemaal nog nooit in Afrika waren geweest... Gelukkig kon onze chauffeur ze overhalen en werd het hek geopend, waarna we bij de ferry waren. Na lang wachten voeren we de baai over en werden we opgepikt door personeel en jeeps van Mercy Ships. Het was even zoeken naar de juiste route (door de vertraging van het vliegtuig hadden we nl de 'normale' veerboot gemist die ergens anders aan land komt), dus kregen we nog wat meer sight seeiing. En toen zagen we eindelijk ons thuis voor de komende maanden: de Africa Mercy!

Iedereen was erg moe, bezweet en hongerig, maar er moesten eerst nog papieren ingevuld worden en een foto gemaakt voor de crew-pas. Ondanks dat ik het echt zat was sta ik er toch met een grijns op :D
Daarna mochten we nog wat eten en werden we naar onze kamers gebracht.
Ik woon op dek 3, dat is hetzelfde dek als het ziekenhuis en zonder ramen. Ik zit in een 6 persoonskamer met nog 5 andere verpleegkundigen. Als ik het goed onthouden heb blijven ze allemaal nog wel even. Gauw mn tassen uitgepakt, 2 heerlijke minuten gedoucht en toen gauw gaan slapen. Van deining heb je daar weinig last, omdat je zo laag in het schip zit. De airco hoor je wel continu en het is best fris.

Dinsdagochtend werd ik om 7:30 bij de hospital devotion verwacht. Dat was wel heel mooi en daar werd ik wel emotioneel van: God prijzen op deze plek... Ook werden alle nieuwelingen voorgesteld (waaronder 9 nieuwe verpleegkundigen) en afscheid genomen van de vertrekkenden.
Om 8 uur begon de introductie voor ons negenen met een boel informatie. We waren om 13 uur helemaal kapot, maar gelukkig was het toen ook klaar voor die dag... Tijdens de lunch kwam ik nog andere Nederlanders tegen: Jeroen en Hennie. Vooral met Hennie had ik al gemaild en ook had ik boodschappen voor ze meegenomen. Jeroen heeft me door het schip rondgeleid en wat handige tips gegeven.

Ook heb ik mn financiele zaken geregeld en mn laptop aangemeld zodat ik daarmee op intranet en (draadloos) internet kan.
Daarna mn ouders een lange mail gestuurd, de ruimte rond mn bed wat leuker gemaakt (magneetjes opgehangen enzo).
's Avonds hadden we nog een rondleiding door het schip. Onder andere het zwembad gezien! Wat ook grappig is is dat ik nu gezichten zie die ik al vaker heb gezien, maar alleen uit verhalen of uit de aflevering van Mighty Ships. Voor diegenen die die ook hebben gezien: in de sportzaal zag ik die rus uit de engine room... En eindelijk dr Gary Parker in het echt gezien :) Hij is echt een begrip binnen Mercy Ships. Hij is plastisch chirurg, medisch hoofd en al 23 jaar op het schip. Hij is gespecialiseerd in de aangezichtschirurgie. (vanavond gaat hij trouwens een presentatie hierover houden).
Daarna was ik uitgenodigd voor een Nederlandse bijbelstudie. Heel leuk om andere Nederlanders te zien en te spreken. Onder andere Jeroen en Hennie waren daar ook, verder nog Marianne (nog zo'n bekend gezicht, aangezien ik haar weblog al zo'n 2 jaar volg) en Gerrit en Herma Meijerink. Hen had ik al wel een keer ontmoet, namelijk tijdens het introductieweekend van Mercy Ships, zo'n 5 jaar geleden.

Vandaag hadden we het 2e deel van de introductie. we gingen oefenen met de patientenmap en alle papieren die daarbij horen. En nu zijn we vrij.
Het liefst zou ik lekker buiten gaan zitten, maar het regent flink, dus dat wordt een andere keer.
Als ik zo op het schip ben zou ik bijna vergeten dat ik in Afrika ben, aangezien we westers eten hebben, omringt zijn door blanken, er airco is, goed internet, allemaal flink luxe. Maar als je dan een rondleiding krijgt door het ziekenhuis dan zie je weer waarom we hier echt zijn.
Als je op het dek staat voel je wel de warme Afrikaanse lucht, ruik je de kookvuren, voel je de warme regen, zie je de krotten aan het strand staan en even verderop de 'Leeuwenbergen' waar Sierra Leone naar vernoemd is.
Het voelt heel goed om hier te zijn, het is prettig om eerst even te acclimatiseren, het is leuk om te merken dat ik best goed een gesprek in het engels kan voeren en alle informatie begrijp. Maar ik heb nu ook wel zin om morgen mn eerste dienst te gaan draaien en echt de patienten te gaan zien.
Ik kom trouwens op afdeling B/C. Dat is de afdeling voor algemene chirurgie. Het hoofd is een Nederlandse (Maaike) die ik ook al een tijd via haar weblog volg, maar die nu even een weekje vakantie heeft.
Aangezien de algemene chirurg er nu niet is en er wel 2 plastisch chirurgen zijn, liggen die nu ook op afdeling B en C.
Donderdag en vrijdag wordt ik ingewerkt in een avond- en dagdienst. Daarna het weekend en maandag vrij en dan mag ik los! ;)
Wat ik het weekend ga doen weet ik nog niet, je kan je wel intekenen voor verschillende dingen, maar even zien of ik dat nu al allemaal in de hoogste versnelling ga doen, of dat ik nog ff rustig op het schip blijf en dat me eerst eigen maak. Want als thuis voelt het natuurlijk nog niet, maar dat heeft nog wel wat tijd nodig.

Het uitzicht vanaf dek 7

De heuvels van Sierra Leone, binnenkort ga ik die bewandelen



Krotten aan het strand



Wat een contrast met ons zwembad...



Bedankt voor al jullie lieve berichtjes, via de weblog, mail of facebook! Het is mooi om te zien dat iedereen zo meeleeft!

Liefs van een gelukkige, vermoeide Christina