Nieuwe plannen

Het is op deze blog lang stil geweest, onder andere omdat het toch niet zo goed met me ging als ik liet blijken.
Ik had veel moeite om mijn leven hier in Nederland weer op te pakken. Iedereen was zo druk met van alles en nog wat waardoor ik liever in mn schulp kroop dan voor mezelf opkwam.
Gelukkig had ik mn huisgenoten, familie en wat vrienden die me er weer bovenop geholpen hebben en inmiddels heb ik weer energie, zin in nieuwe dingen en weer een fatsoenlijk sociaal leven.
Ik ben nu onder andere vrijwilliger bij een nachtopvang voor ongedocumenteerden: De Toevlucht. Dit betekent dat ik 1x per week van 20 tot 8 uur daar gastvrouw ben, samen met nog 2 andere vrijwilligers. We vangen zo'n 20-30 mannen op die op straat moeten leven omdat ze geen recht hebben op een verblijfsvergunning maar ook niet terug kunnen naar hun land van herkomst.
Ik vind het heel leuk om dit werk te doen. Het sfeertje die met name de Afrikaanse mannen creëren, de humor, veerkracht en alle verschillende talen maken dat ik me af en toe weer in Sierra Leone waan.
Aan de andere kant hebben ze allemaal heel heftige verhalen, jonge jongens uit Afghanistan, Guinee en Armenië of een Palestijn die al 30 jaar op straat leeft.
Ik vind het heel mooi dat ik hen elke week zie, dat je merkt hoe ze het waarderen dat je hen als mens ziet, dat je een lolletje met ze maakt, keihard lacht om een huwelijksaanzoek of weet wie je blij kan maken met een banaan.
Momenteel zijn we bezig met het voorbereiden van een protestactie, om aan de gemeenteraad te laten zien dat je het niet aan kerken moet overlaten om zo'n opvang te regelen, maar dat dit de plicht van de overheid is. Daarvoor kan je ook de petitie tekenen.

Verder ben ik me aan het voorbereiden om in januari 2015 voor minimaal 2 jaar naar de Africa Mercy terug te gaan.
Dit houdt in dat ik een ThuisFrontTeam aan het vormen ben, die me helpen met de voorbereiding, fundraising, communicatie en psychische gezondheid. Ondanks dat nog niet alle functies vervuld zijn hebben we afgelopen week voor het eerst vergaderd. Heel bijzonder om te zien dat mensen uit verschillende kanten van het land en van mijn leven met elkaar in contact komen om mij te helpen deze droom waar te maken.
Ook heb ik mijn sollicitatiebrief verstuurd en hoop ik met een maand te horen dat ik welkom ben. Momenteel zijn er heel veel aanmeldingen uit de VS om als vrijwilliger te komen werken, aangezien ze daar de laatste jaren met hele mooie documentaires op tv zijn geweest. Maar ik verwacht dat ik er wel tussen kom, aangezien lang niet iedereen voor 2 jaar gaat tekenen.
Een ander punt is de giften. Ik ben bezig om uit te zoeken waar ik het best mijn giften naar toe kan laten storten. Zodra dat rond is kan ik met mn TFT acties gaan bedenken en nieuwsbrieven rondsturen. Ik vind het best spannend om zo afhankelijk te worden van anderen (en daarmee van God) voor mijn levensonderhoud.
Mercy Ships heeft pas weer een mooi filmpje gemaakt. Het laat perfect zien waarom ik weer terug ga en wat we allemaal doen op het schip.

Wordt vervolgd!

Filmpjes

De laatste tijd is de PR-afdeling van Mercy Ships goed bezig geweest. Tv-zenders uit verschillende landen zijn op het schip geweest en hebben mooie documentaires gemaakt.
CBS komt uit de VS en zij hebben voor hun programma 60 minutes verschillende filmpjes gemaakt:
Hospital of hope, 12 minuten, over allerlei aspecten van het schip en de organisatie.
Raising kids at sea, over familie Parker, het gezin wat al 27 jaar op het schip is.
Helping patients battle fear and shame,
changing faces, changing lives en
Religion's role in Mercy Ships.
VRT (uit België) is ook op het schip geweest en heeft deze documentaire gemaakt: Het grootste drijvende ziekenhuis ter wereld, deel 1 en deel 2.

Goeie fotograaf

Toen ik vanmorgen de Trouw opensloeg kwam ik een artikel over de World Press Photo tegen. En daarin stond ook de foto rechts. En wat bleek? Deze foto is van een Guinese vrouw die geopereerd is door Mercy Ships! Afgelopen september was de fotograaf (Stephan Vanfleteren) op het schip om daar patiënten te fotograferen en nu heeft hij de eerste prijs in de categorie 'Staged Portraits, Stories' gewonnen!
De foto's hebben oorspronkelijk in De Standaard (Belgische krant) gestaan, inclusief boeiende verhalen.
Weer mooie publiciteit voor het mooie werk van Mercy Ships :)

Presentatie

Hallo trouwe volgers,
Nadat ik terug kwam van het schip was ik voorbereid op een cultuurshock, maar die kwam helemaal niet. Ik vond het wel prettig dat de snelwegen goed geasfalteerd waren, dat er veel lekkers in de winkels lag enzo.
Waar ik wel van in een dip raakte was de emotionele kant van de zaak. Dat ik het leven op het schip (de gemeenschap en het contact met de patiënten) erg miste en eigenlijk helemaal niet in Nederland wilde zijn maar op het schip.
Gelukkig gaat het nu sinds een paar weken weer veel beter en kom ik weer uit mn holletje :)
En volgende week vrijdag (27 januari) mag ik in mijn kerk een presentatie houden over Mercy Ships en mijn tijd op het schip.
De avond ziet er als volgt uit:
18 tot 19 uur: samen eten in de kerk (tegen kostprijs) (wel opgeven via mij of Maria Bikker (voor degenen die haar kennen))
19 tot 20 uur mijn presentatie.
Dus mocht je mijn verhalen nog een keer willen horen, en ws vertel ik ook weer nieuwe verhalen, dan ben je van harte welkom.
Het adres is trouwens Wittevrouwensingel 28 Utrecht

3 weken van afscheid nemen

De laatste weken hebben vooral in het teken gestaan van afscheid nemen.
Het einde van de outreach naderde, dus moesten we 'goodbye' zeggen tegen patiënten, dayworkers en crewmembers.
Gelukkig ging dat met allemaal geweldige feesten gepaard, dus waren er niet alleen maar tranen...
We begonnen met de 'end-of-surgery celebration'. Daarin hebben we samen met de patiënten, dayworkers en al het ziekenhuispersoneel God groot gemaakt en hebben verschillende mensen hun verhaal gedeeld. Echt mooi om te horen hoe Mercy Ships verandering in hun leven heeft gebracht.

In de week die volgde gingen alle patiënten met ontslag en werd het ziekenhuis van boven tot onder schoongemaakt en ingepakt. Wat een werk en organisatie om alles 'sail-proof' te krijgen.


Ook was er nog een laatste voetbalwedstrijd tussen de crew en dayworkers die door het halve schip werd bezocht. De wedstrijd werd gespeeld op het terrein van een school in de buurt en veel mensen op straat wensten ons succes en vroegen nadien wie er gewonnen had. Heel leuk om te zien dat iedereen ervan op de hoogte was! En de crew had trouwens gewonnen!


Toen alle patiënten naar huis waren, hadden we ook onze dayworkers niet meer nodig. Met hen hebben we ook een groot afscheidsfeest gehouden met Afrikaanse worship, ijs, mooie woorden en een boel knuffels en tranen. Iemand zei dat dit de kans was om Afrikaanse mannen te zien huilen en dat heb ik ook inderdaad zien gebeuren. Nu moeten ze hun leven weer oppakken en voor sommigen is dat heel duidelijk, die gaan bijvoorbeeld verder met hun opleiding maar voor anderen is het een groot zwart gat waar ze in vallen.

's Avonds zijn we met alle verpleegkundigen uit eten geweest, aangezien in de weken die volgden 2/3 van hen naar huis zou gaan.

Ook in die week gingen er al verschillende mensen weer naar huis. Bijvoorbeeld mijn kamergenoot Merry. Gelukkig heeft ze in stijl haar periode op het schip afgesloten met een waterballonnengevecht. Het was geweldig om bij de voorbereiding betrokken te zijn, alle verpleegkundigen naar het dock te zien komen en helemaal in shock te zijn als opeens het water hen om de oren vloog. Maar gelukkig was het ook om 10 uur 's avonds nog steeds 25 graden buiten en vond iedereen het geweldig!

Ook Nicky en Derek Pearce zijn weer vertrokken naar Canada. Het was heel bijzonder om hen te ontmoeten, aangezien ze toch familie zijn maar je ze helemaal niet kent. Maar echt gave mensen die een groot hart hebben voor Afrika en Mercy Ships. Toen ze net thuis waren kreeg ik al een mailtje over wanneer ze weer op het schip zullen werken :)

Als er mensen naar huis vertrokken namen we altijd in stijl afscheid, dan kwamen we met alle vrienden op het dock, deelden we omhelzingen en laatste knuffels en zwaaiden we de landrovers uitgebreid uit. Daarna steunde je de mede-achterblijvers en ging je weer terug naar waar je mee bezig was geweest. Heel vermoeiend om er steeds zo diep in te gaan maar met elkaar lukt dat toch eigenlijk wel.

Gelukkig heb ik mn periode in Sierra Leone in stijl afgesloten met een weekend aan het strand. Heerlijk om even bij te komen van deze intensieve weken, nog een laatste keer te genieten van het geweldige weer, oceaan en gezelschap en op te laden voor mn eigen afscheid. Maar daarover had ik natuurlijk al in een eerdere blog geschreven.

Medische activiteiten in het land

Toen ik opeens besefte dat er nog maar een paar weken te gaan waren tot ik weer op het vliegtuig moest stappen heb ik nog snel wat activiteiten gedaan die op mn verlanglijstje stonden.
Mercy Ships heeft met verschillende organisaties in het land een partnerrelatie die worden ondersteund met aandacht, scholing en ondersteuning. Zo is er een huis van de Missionaries of Charity; de congregatie die Mother Theresa in Calcutta heeft opgericht. Inmiddels zijn er huizen over de hele wereld die voor 'de armsten van de armen' zorgen. In Freetown hebben ze een ziekenhuis waar mensen komen voor behandeling van ziekten, vooral HIV en TBC. Er zijn een kinder-, mannen- en vrouwenzaal. De meeste patiënten komen alleen tijdelijk voor hun behandeling, maar er zijn ook een aantal verstandelijk en/of lichamelijk gehandicapten die er al jaren zijn.
De zusters hebben een opleiding van 9 jaar gevolgd, waarbij ze non worden en medisch onderwijs krijgen. Ze hebben zeer weinig aardse bezittingen: 3 sari's, 1 paar sandalen, een crusifix, rozenkrans, 1 bord met lepel, een tas en een gebedenboek. Op wikipedia staat nog wat meer informatie.
Het was mooi om ze te bezoeken, we hadden nagellak en knutselplaten meegenomen en konden iedereen daar goed mee vermaken. Er waren ook echt zieke kindjes met een veel te klein lichaampje voor hun leeftijd. Ook was er een verstandelijk gehandicapte jongen van een jaar of 4 die ik ongeveer een uur in mn armen heb gehad en liedjes voor heb gezongen. Je voelde hem langzaam ontspannen en minder spasmes hebben; wel moest daarna mn kleding in de was omdat er een sterke urine-lucht aanzat :S.

Ook ben ik samen met Bianca (een Nederlandse IC-verpleegkundige) naar het ziekenhuis in Lunsar geweest. Via via was ik met 2 Nederlandse geneeskunde-studenten in contact gekomen die daar een co-schap liepen. En wij hebben ze met een bezoek vereerd. Het ligt ongeveer 100km van Freetown (zie de kaart), dus we hebben er een 2-daagse trip van gemaakt. 
Normaal gesproken wil ik altijd veel geregeld hebben voordat ik iets ga ondernemen maar dat was deze keer niet mogelijk. Ik had een paar mailtjes en smsjes met ze uitgewisseld en wist dat ze in het ziekenhuis waren op de dag dat we kwamen en dat er waarschijnlijk wel ergens in het stadje een guesthouse waar we konen slapen.
Dus zijn we in de ochtend in een poda poda gestapt naar Waterloo en gingen we daar in een taxi. Dit was een gedeelde taxi, maar dat hadden we niet door in het begin dus uiteindelijk ruim 2x zoveel als de locals betaald... Het was een mooie rit van ruim 2 uur. Zodra je de stad uit bent wordt het een stuk groener en de weg van Freetown naar Makeni (waar Lunsar tussen ligt) is de beste van het land. Dus genoten van het uitzicht en de wind door de raampjes.
We vroegen de chauffeur of hij ons wilde afzetten bij het ziekenhuis, maar hij wist ook niet precies waar het was. Gelukkig waren de mensen op straat weer erg vriendelijk en wezen ze de weg.
Het ziekenhuis staat bekend als het beste van het hele land en heeft vaak buitenlands artsen op bezoek. Het is opgericht door Spaanse broeders die er nog steeds wonen en het runnen.
We gingen natuurlijk op zoek naar Iris en Frederique maar het grappige was dat we het hele ziekenhuis konden doorlopen zonder dat iemand vroeg wat we daar deden. De receptie was namelijk leeg, dus toen zijn we zelf maar op zoek gegaan. Na van het kastje (OK) naar de muur (poli) te zijn gestuurd en weer terug bleken ze even pauze te hebben en hebben we een stukje meegekeken met de poli van de gynaecologie. Er was namelijk op dat moment een groep Duitse artsen, waaronder een gynaecoloog, plastisch chirurg en een kinderchirurg. Dit had tot gevolg dat er erg veel stellen op de poli kwamen die kinderen wilden krijgen. Eerst werd onderzocht wie de oorzaak was van het nog geen kinderen hebben. Hoe is bijv de kwaliteit van het zaad en hoe zijn de eileiders van de vrouw.  Er zijn veel mensen met SOA's die daardoor geen kinderen (meer) kunnen krijgen. Soms is dat te verhelpen met een antibiotica kuur, maar soms kan er ook weinig meer voor ze gebeuren en krijgen ze uitleg over wat de meest vruchtbare periode is om te vrijen.
Echt bizar dat we daar zaten te praten met die meiden en ondertussen kwamen er steeds patiënten binnen die gewoon hun kleren uittrokken en er geen probleem mee hadden dat daar 2 blanke vrouwen in gewone kleren bij zaten (waardoor ze konden zien dat we geen artsen waren)...
In dit ziekenhuis bleken zelfs patiënten uit Conakry (de hoofdstad van Guinee) te komen voor behandeling... Dan ben je wel echt wanhopig... En dit ziekenhuis heeft echt niet veel mogelijkheden, want er is één oude arts die internist is maar ook opereert (niet al te beste kwaliteit), verder kunnen ze een paar bloed onderzoeken doen, maar geen kweken. Ze hebben wel een grote school voor verpleegkundigen en ze ondersteunen een landbouwproject waar ze dan zelf weer de groenten ed van afnemen.
's Avonds zijn we wat met ze gaan eten in de hoofdstraat en raakten we aan de praat met de vrouwelijke eigenaar van het café. Ze wilde graag een kind en zo kwamen we op onderwerpen als de rol van mannen en vrouwen in Sierra Leone, adopteren, vrouwenbesnijdenis en alcoholproblemen.
Bianca en ik hadden ons verheugd op een nacht met alleen natuurgeluiden, maar de eigenaar van het guesthouse liet de hele nacht de generator werken zodat er verlichting en ventilatie was... Wel een mooie sterrenhemel gezien.
Verder was er in het stadje niet zoveel meer te beleven en zijn we de volgende morgen terug naar Freetown gegaan en hebben we daar onze souvenirs bij elkaar geshopt, waar ik mezelf, mn huisgenoten en familie blij mee heb gemaakt.

Bunce Island

Als je in een Afrikaans land bent kan je altijd wel wat vinden over de slavernij. Zo ook in Sierra Leone. Daar is een eiland waar slaven verhandeld werden: Bunce Island.
Het ligt 2 uur varen van Freetown in de rivier. Er is daar 18e eeuws Engels fort waar slaven uit Sierra Leone werden verzameld. Deze mensen kwamen natuurlijk niet vrijwillig, maar waren vaak gevangenen van plaatselijke koningen die ze ruilden voor goederen. Als ze sterk genoeg waren werden ze verkocht aan handelaren die ze naar de Amerika's vervoerden om op plantages te werken. Om uit te zoeken of ze sterk genoeg waren werden ze direct na aankomst in een kelder gestopt zonder eten en met minimaal drinken. Degenen die na 3 dagen nog leefden werden er weer uitgehaald en kregen als 'beloning' een enkele reis naar de andere kant van de wereld om zich daar helemaal kapot te werken voor verschrikkelijke bazen.

Het is gek om er nu rond te lopen. Aan de ene kant is het indrukwekkend om op diezelfde grond te lopen en je het lijden van die gevangenen voor te stellen, aan de andere kant is het nu een ruïne die overwoekert is door de natuur.

De ingang naar de kelder

Nu wonen er zeer veel vleermuizen

Cotton tree

Wat het ook een mooi uitje maakte was dat we met een houten boot de rivier op gingen en dat er heel veel te zien was onderweg.

De boot lag direct buiten de poort op ons te wachten. We moesten wel door een hele berg vuilnis heen...

Ons grote witte schip

De haven van Freetown is een 'natural deep water harbour', waardoor er ook grote oceaanschepen kunnen aanmeren

Het contrast...

Rijst drogen

Bijsturen met een 4 meter lange bamboestok

Het alternatief voor de veerboot, maar zonder reddingsvesten...

Reclamebord voor een Afrikaanse (mobiele) telefoonmaatschappij

Regelmatig hozen

Mooi zeil

Verschillende boten (vlnr): containership, vissersbootje, taxiboot, vissersboot

Zie je de persoon in de boot die zich aan het wassen is?

Varkens eten alles...

Genieten van de zon, de bries en de golfslag