Gister was er in een tv-programma van de EO een stukje over 2 Nederlandse meiden die op de Africa Mercy hebben gewerkt.
Dan krijg je even een breder/bewegend beeld bij het werk.
Vanaf 16:40. http://player.omroep.nl/?aflID=11446014
zondag 19 september 2010
dinsdag 7 september 2010
Yes!
Vandaag hoorde ik van mn bazen dat ik van hen volgend jaar september tot en met november weg mag !!! :D
Morgen ga ik dan met ze kijken hoe ik het komende jaar mn uren op ga bouwen, zodat ik er genoeg verzameld heb tegen die tijd.
En nu ook zsm de aanmelding schrijven en verschillende mensen referenties laten schrijven.
Weer een stapje in de goede richting!!!
Morgen ga ik dan met ze kijken hoe ik het komende jaar mn uren op ga bouwen, zodat ik er genoeg verzameld heb tegen die tijd.
En nu ook zsm de aanmelding schrijven en verschillende mensen referenties laten schrijven.
Weer een stapje in de goede richting!!!
zaterdag 4 september 2010
Reactie achterlaten
Ik kreeg van meerdere mensen te horen dat je niet makkelijk reacties kan achterlaten. Ik heb de instellingen veranderd, zodat nu iedereen wat kan schrijven.
Ben benieuwd naar jullie reacties!
Ben benieuwd naar jullie reacties!
Waarom?
Hé hoi,
wat leuk dat er al zoveel mensen mn blog hebben gelezen en reacties hebben gestuurd!
Op het moment is er niet veel nieuws te melden; ik wacht nog steeds op het fiat van mn werk dat ik echt weg mag van september tot en met november 2011. Gelukkig duurt dat dus nog een jaar, maar het is wel een oefening in geduld voor mij. Ik wil het liefst nu alles zsm geregeld hebben.
Maar ik kan natuurlijk wel een stukje schrijven waarom ik zo graag naar Afrika wil om via Mercy Ships te werken.
Ik hou er van om praktisch bezig te zijn, en om te werken als verpleegkundige. Het is fijn als je kan zorgen dat iemand weer opknapt na een operatie/ziekte, of te begeleiden richting de dood.
Ik geloof ook dat ik niet bedoeld ben om alleen voor mezelf te leven, maar te delen in mijn rijkdom. En dat ik in Nederland geboren ben, kan lezen, heb kunnen studeren, mn ouders nog steeds samen zijn, werk en inkomen heb, een spaarrekening heb, geen ziektes als HIV/Aids heb en een huis vol spullen, maakt mij naar het gemiddelde van de wereldbevolking heel rijk.
Nu ik nog jong en ongebonden ben is het ook makkelijker om naar het buitenland te gaan en face to face een naaste te worden voor de mensen daar.
Ik hoorde eens dat waar het lijden in de wereld Gods hart raakt in jou, dat dat de plek is waar jij bedoelt bent. Dat heb ik heel duidelijk met Afrika en Mercy Ships.
Afrika is een continent in doodsnood, dat verschrikkelijk getroffen wordt door oa slecht bestuur, ziektes, leningen van de Wereldbank. Als ik boeken lees over de verschillende landen word ik getroffen door de schoonheid van de natuur, de vriendelijkheid en gastvrijheid van veel mensen, de bereidheid om het weinige wat ze hebben nog te delen, de prioriteit die gegeven wordt aan het sociale aspect van een relatie ipv het nut (kan wel eerlijkheid in de weg staan), de bizarre ongelijkheid tussen de rijkdom van de familie die aan de macht is en de hongerdood van de burgers van de verkeerde stam, de ingewikkelde vermenging van animisme met christendom en islam, de verminking en verkrachting van vrouwen en kinderen in oorlogssituaties, de combinatie van slachtoffer en dader in een kindsoldaat, etc. Dat intrigeert me ontzettend, en ik zou het graag eens met eigen ogen willen zien, met mn oren willen horen en ruiken met mn neus.
Ik geloof niet dat het goed is om te gaan met het idee dat je hun wel laat zien hoe het moet. Tenslotte heeft die paternalistische houding niet altijd goeds gebracht. Het is flink arrogant.
Ik geloof wel dat er noodhulp verleend moet worden in landen waar maar 1 dokter voor 10.000 of zelfs maar 50.000 inwoners is (in Nederland is de verhouding 1:230). En belangrijk is dan ook die artsen verder te scholen en verpleegkundigen, vroedvrouwen en health care workers op te leiden. En hen aan te moedigen in hun land te blijven.
Wat ik speciaal aan Mercy Ships zo goed vind is dat ze zich niet richten op 1 land, maar gekozen hebben om een boot te kopen, daar een goed ziekenhuis op te bouwen en daarmee naar verschillende havens te gaan.
Momenteel hebben ze 1 boot, de Africa Mercy (zie de foto bovenaan rechts). Deze ligt meestal in de haven van een van de West-Afrikaanse landen, oa Sierra Leone, Liberia, Togo, Benin. Dit zijn landen die erg laag op de lijst staan van de WHO wat betreft Human Development. De eerste 2 zijn ernstig verwoest door een burgeroorlog, de laatste 2 zijn jonge kwetsbare democratieën.
Het mooie van een boot is dat je je kan verplaatsen, waardoor je meer mensen kan bereiken. En je kan ook de kwaliteit van je ziekenhuis hoger houden dan op het vaste land.
Havensteden zijn vaak grote plaatsen met redelijke faciliteiten die meestal goed te bereiken zijn vanuit het achterland.
Gelukkig ligt de Africa Mercy steeds langer in 1 haven en verspillen ze geen tijd meer met promo-tochtjes naar Europa. Het mooie van langer in 1 haven liggen (tegenwoordig zo'n 10 maanden) is dat je makkelijker grotere 'projecten' kan aanpakken: mensen die meerdere keren geopereerd moeten worden, vnl de plastische chirurgie in het gezicht.
Verder vind ik het heel mooi dat ze zich richten op operaties die sociaal isolement opheffen, bijv kinderen met een schisis (gespleten verhemelte en lip). Deze kinderen (en vaak ook hun moeders) worden vaak verstoten door hun dorpsgenoten en familie. Dit wordt namelijk gezien als een vloek of straf van de goden. Hetzelfde is het geval met vrouwen die vaginale fistels hebben door een urenlange bevalling. Dan is er een gang ontstaan tussen de urinebuis en de vagina. Daardoor loopt urine door de vagina naar buiten ipv door de urinebuis en worden deze vrouwen incontinent, met alle onaangename gevolgen van dien.
Dan is er nog noma, een infectie van de weke delen in het gezicht: verschrikkelijk verminkend (http://www.noma.nl/) Vaak moeten mensen die noma hebben meerdere keren geopereerd worden om weer enigzins lippen en een neus terug te krijgen.
Verder opereren ze nog mensen met staar, polio en met brandwonden.
Allemaal problemen waarmee je ernstig beperkt wordt in je sociale omgeving en die toch goed tot redelijk te behandelen zijn.
Wat de patiënten eigenlijk nog het fijnst vinden, is dat ze weer gezien worden als mens, dat ze aangeraakt worden en dat ze liefde krijgen.
Als ik al die verhalen lees en zie wil ik daar heel graag deel van uitmaken en hen weer mens laten zijn.
Voor mij is het ziekenhuis het meest interessante onderdeel van de Africa Mercy, maar gelukkig doen ze ook nog meer. Ze hebben een tandheelkundig centrum, want tandartsen zijn nog veel zeldzamer dan 'gewone' artsen.
Sinds een jaar is er ook een Hospitality Centre, waar mensen al vooraf komen om in een betere voedingstoestand geopereerd te worden (ook een soort van ERAS-project (Sneller Beter)) en mensen na hun operatie verder kunnen herstellen (zodra dat niet meer in het ziekenhuis hoeft). Ook kunnen ze daar hun nacontroles afwachten, zodat ze niet helemaal terug naar huis hoeven en niet meer komen opdagen om bijv de hechtingen te laten verwijderen.
Ook zijn er microkredietprojecten, vnl voor vrouwen. En verschillende landbouwprojecten en onderwijsprojecten.
Het spannende van Mercy Ships is dat ze van hun vrijwilligers vragen zelf in hun onderhoud te voorzien. Dit doen ze om 2 redenen:
* nl zodat de giften die ze random binnen krijgen, direct bij de behoeftigen terecht komen.
* de vrijwilligers moeten op zoek naar giftgevers, waardoor de organisatie bekender wordt en meer mensen erbij betrokken raken.
Ook is het een krachtig getuigenis naar de mensen die je helpt: dat een stel rijke blanken zo gek is om te betalen om jou te mogen helpen. Dan kan ik vertellen dat ik het ook maar gekregen heb en dat ik dit doe in Jezus' naam. Dan kloppen woord en daad met elkaar.
Als ik volgend jaar 3 maanden ga, is het niet nodig om financiële ondersteuning aan mij te geven, aangezien ik het zo regel dat mn loon doorloopt. Maar Mercy Ships kan natuurlijk wel giften gebruiken. Zie daarvoor hun site (http://www.mercyships.nl/ .
Al met al is het toch een heel lang stuk geworden.
Ik hoop dat je zo een beter begrijpt waarom ik voor Mercy Ships in Afrika kies.
Voor vragen en reacties sta ik natuurlijk altijd open!
Liefs, Christina
wat leuk dat er al zoveel mensen mn blog hebben gelezen en reacties hebben gestuurd!
Op het moment is er niet veel nieuws te melden; ik wacht nog steeds op het fiat van mn werk dat ik echt weg mag van september tot en met november 2011. Gelukkig duurt dat dus nog een jaar, maar het is wel een oefening in geduld voor mij. Ik wil het liefst nu alles zsm geregeld hebben.
Maar ik kan natuurlijk wel een stukje schrijven waarom ik zo graag naar Afrika wil om via Mercy Ships te werken.
Ik hou er van om praktisch bezig te zijn, en om te werken als verpleegkundige. Het is fijn als je kan zorgen dat iemand weer opknapt na een operatie/ziekte, of te begeleiden richting de dood.
Ik geloof ook dat ik niet bedoeld ben om alleen voor mezelf te leven, maar te delen in mijn rijkdom. En dat ik in Nederland geboren ben, kan lezen, heb kunnen studeren, mn ouders nog steeds samen zijn, werk en inkomen heb, een spaarrekening heb, geen ziektes als HIV/Aids heb en een huis vol spullen, maakt mij naar het gemiddelde van de wereldbevolking heel rijk.
Nu ik nog jong en ongebonden ben is het ook makkelijker om naar het buitenland te gaan en face to face een naaste te worden voor de mensen daar.
Ik hoorde eens dat waar het lijden in de wereld Gods hart raakt in jou, dat dat de plek is waar jij bedoelt bent. Dat heb ik heel duidelijk met Afrika en Mercy Ships.
Afrika is een continent in doodsnood, dat verschrikkelijk getroffen wordt door oa slecht bestuur, ziektes, leningen van de Wereldbank. Als ik boeken lees over de verschillende landen word ik getroffen door de schoonheid van de natuur, de vriendelijkheid en gastvrijheid van veel mensen, de bereidheid om het weinige wat ze hebben nog te delen, de prioriteit die gegeven wordt aan het sociale aspect van een relatie ipv het nut (kan wel eerlijkheid in de weg staan), de bizarre ongelijkheid tussen de rijkdom van de familie die aan de macht is en de hongerdood van de burgers van de verkeerde stam, de ingewikkelde vermenging van animisme met christendom en islam, de verminking en verkrachting van vrouwen en kinderen in oorlogssituaties, de combinatie van slachtoffer en dader in een kindsoldaat, etc. Dat intrigeert me ontzettend, en ik zou het graag eens met eigen ogen willen zien, met mn oren willen horen en ruiken met mn neus.
Ik geloof niet dat het goed is om te gaan met het idee dat je hun wel laat zien hoe het moet. Tenslotte heeft die paternalistische houding niet altijd goeds gebracht. Het is flink arrogant.
Ik geloof wel dat er noodhulp verleend moet worden in landen waar maar 1 dokter voor 10.000 of zelfs maar 50.000 inwoners is (in Nederland is de verhouding 1:230). En belangrijk is dan ook die artsen verder te scholen en verpleegkundigen, vroedvrouwen en health care workers op te leiden. En hen aan te moedigen in hun land te blijven.
Wat ik speciaal aan Mercy Ships zo goed vind is dat ze zich niet richten op 1 land, maar gekozen hebben om een boot te kopen, daar een goed ziekenhuis op te bouwen en daarmee naar verschillende havens te gaan.
Momenteel hebben ze 1 boot, de Africa Mercy (zie de foto bovenaan rechts). Deze ligt meestal in de haven van een van de West-Afrikaanse landen, oa Sierra Leone, Liberia, Togo, Benin. Dit zijn landen die erg laag op de lijst staan van de WHO wat betreft Human Development. De eerste 2 zijn ernstig verwoest door een burgeroorlog, de laatste 2 zijn jonge kwetsbare democratieën.
Het mooie van een boot is dat je je kan verplaatsen, waardoor je meer mensen kan bereiken. En je kan ook de kwaliteit van je ziekenhuis hoger houden dan op het vaste land.
Havensteden zijn vaak grote plaatsen met redelijke faciliteiten die meestal goed te bereiken zijn vanuit het achterland.
Gelukkig ligt de Africa Mercy steeds langer in 1 haven en verspillen ze geen tijd meer met promo-tochtjes naar Europa. Het mooie van langer in 1 haven liggen (tegenwoordig zo'n 10 maanden) is dat je makkelijker grotere 'projecten' kan aanpakken: mensen die meerdere keren geopereerd moeten worden, vnl de plastische chirurgie in het gezicht.
Verder vind ik het heel mooi dat ze zich richten op operaties die sociaal isolement opheffen, bijv kinderen met een schisis (gespleten verhemelte en lip). Deze kinderen (en vaak ook hun moeders) worden vaak verstoten door hun dorpsgenoten en familie. Dit wordt namelijk gezien als een vloek of straf van de goden. Hetzelfde is het geval met vrouwen die vaginale fistels hebben door een urenlange bevalling. Dan is er een gang ontstaan tussen de urinebuis en de vagina. Daardoor loopt urine door de vagina naar buiten ipv door de urinebuis en worden deze vrouwen incontinent, met alle onaangename gevolgen van dien.
Dan is er nog noma, een infectie van de weke delen in het gezicht: verschrikkelijk verminkend (http://www.noma.nl/) Vaak moeten mensen die noma hebben meerdere keren geopereerd worden om weer enigzins lippen en een neus terug te krijgen.
Verder opereren ze nog mensen met staar, polio en met brandwonden.
Allemaal problemen waarmee je ernstig beperkt wordt in je sociale omgeving en die toch goed tot redelijk te behandelen zijn.
Wat de patiënten eigenlijk nog het fijnst vinden, is dat ze weer gezien worden als mens, dat ze aangeraakt worden en dat ze liefde krijgen.
Als ik al die verhalen lees en zie wil ik daar heel graag deel van uitmaken en hen weer mens laten zijn.
Voor mij is het ziekenhuis het meest interessante onderdeel van de Africa Mercy, maar gelukkig doen ze ook nog meer. Ze hebben een tandheelkundig centrum, want tandartsen zijn nog veel zeldzamer dan 'gewone' artsen.
Sinds een jaar is er ook een Hospitality Centre, waar mensen al vooraf komen om in een betere voedingstoestand geopereerd te worden (ook een soort van ERAS-project (Sneller Beter)) en mensen na hun operatie verder kunnen herstellen (zodra dat niet meer in het ziekenhuis hoeft). Ook kunnen ze daar hun nacontroles afwachten, zodat ze niet helemaal terug naar huis hoeven en niet meer komen opdagen om bijv de hechtingen te laten verwijderen.
Ook zijn er microkredietprojecten, vnl voor vrouwen. En verschillende landbouwprojecten en onderwijsprojecten.
Het spannende van Mercy Ships is dat ze van hun vrijwilligers vragen zelf in hun onderhoud te voorzien. Dit doen ze om 2 redenen:
* nl zodat de giften die ze random binnen krijgen, direct bij de behoeftigen terecht komen.
* de vrijwilligers moeten op zoek naar giftgevers, waardoor de organisatie bekender wordt en meer mensen erbij betrokken raken.
Ook is het een krachtig getuigenis naar de mensen die je helpt: dat een stel rijke blanken zo gek is om te betalen om jou te mogen helpen. Dan kan ik vertellen dat ik het ook maar gekregen heb en dat ik dit doe in Jezus' naam. Dan kloppen woord en daad met elkaar.
Als ik volgend jaar 3 maanden ga, is het niet nodig om financiële ondersteuning aan mij te geven, aangezien ik het zo regel dat mn loon doorloopt. Maar Mercy Ships kan natuurlijk wel giften gebruiken. Zie daarvoor hun site (http://www.mercyships.nl/ .
Al met al is het toch een heel lang stuk geworden.
Ik hoop dat je zo een beter begrijpt waarom ik voor Mercy Ships in Afrika kies.
Voor vragen en reacties sta ik natuurlijk altijd open!
Liefs, Christina
Abonneren op:
Posts (Atom)