Veilig thuis

Vanmorgen rond 9 uur ben ik weer veilig thuis gekomen. We hadden een zeer voorspoedige vlucht en ik stond zelfs even op Maaike en Thea te wachten in plaats van andersom :)
Het verkeer in Nederland is wel saai, maar ook wel heel vertrouwd. Dit voelt toch wel echt als thuis. Ook viel de kou me mee. Het was eigenlijk wel lekker om die frisse lucht te voelen na 3 maanden tropische warmte.
Vanmiddag lekker bijgeslapen en vanavond met mn huisgenoten gegeten. Voelt goed en vertrouwd. Nu een paar dagen lekker vrij om te acclimatiseren, boodschappen te doen en mn spullen op te ruimen. Vrijdag naar mn ouders in Groningen en zondag naar mn eigen kerk. En dan maandag weer beginnen met werken.
Hoe vaker ik vertel over de regeling die ik op het werk getroffen had, hoe meer ik me bevoorrecht voel met ze, zeker als ik andere verhalen hoor over mensen die ontslag moesten nemen of maar heel weinig onbetaald verlof konden opnemen. Ik ben echt gezegend met de mogelijkheid dat ik van september 2010 tot september 2011 extra kon werken zodat ik de afgelopen 3 maanden vrij kon zijn maar toch mn loon doorliep. Ook is het super dat ik niet 1 december al moet beginnen met werken maar dat ik nog 4 dagen vrij heb gekregen!

Louise en Debora

Het afscheid nemen was wel zwaar. Afgelopen weekend ben ik met 2 vriendinnen en nog wat andere meiden naar het strand geweest en hebben we daar geslapen. Het was redelijk weer (wel wat bewolkt), heerlijke golven, geweldig gezelschap, een mooie zonsondergang, heerlijk eten, een mooie sterrenhemel met 6 vallende sterren in een half uur en een spannende nachtelijke zwempartij.

Atlantische Oceaan

Zonsondergang kijken

Uitzicht vanuit onze tent

Zondagavond werd er in het kader van Advent (de voorbereidingstijd voor kerst) een documentaire gedraaid over de ster van Bethlehem. Dat verhaal over sterrenpracht sloot mooi aan bij onze ervaringen van de avond ervoor :)
Maandag mn tassen ingepakt, veel spullen achtergelaten zodat alles beter paste dan op de heenweg. Daarna een rondje langs de verschillende mensen voor handtekeningen en mn sleutel ingeleverd.
Toen een laatste lunch met mn vrienden en naar het dock met onze spullen. Daarna de laatste omhelzingen, tranen en knuffels.
Gelukkig waren we met een stuk of 10 mensen die afscheid namen en konden we elkaar ondersteunen.

Op het vliegveld vroegen we elkaar naar onze highlights en lowlights en die wil ik hier ook graag delen.
Highlights:
- de geweldige mensen die ik op het schip heb leren kennen
- de mooie stranden en natuur van Sierra Leone
- de patiënten zien open bloeien van de combinatie operatie en aandacht
- het gevoel écht Gods handen en voeten te zijn
- samen met de patiënten God grootmaken met hun liederen

Lowlights:
- onzekerheid of ik al die geweldige mensen ook weer terug ga zien
- soms de ongelijkwaardige relatie met de dayworkers: je wilt wel gelijkwaardig zijn maar sommigen hebben zoveel sturing nodig...
- Vaste eettijden; vooral het ontbijt is verschrikkelijk vroeg als je vrij bent

Wat erg is meegevallen is het gebrek aan privacy. Ik heb geweldige cabinmates gehad en op het schip kon je wel plekjes vinden om alleen te zijn. Het heeft veel meer voordelen om met zoveel mensen in zo'n kleine ruimte te zijn, aangezien er altijd wel iemand is om wat mee te ondernemen. 

Al met al heb ik het geweldig gehad en hoop ik snel weer terug te kunnen. Ik verwacht dat het nog een jaar duurt voordat ik mn studieschuld heb afgelost. Ik hoop daarna een Gateway (voorbereidingstraining van Mercy Ships) te kunnen doen en voor langere tijd (2 jaar) naar het schip te vertrekken. Stiekem hoop ik dat het lukt om komend voorjaar een maand op het schip te werken maar ik heb nog geen idee of dat gaat lukken. Het kost een hoop geld en ik heb 3 vriendinnen die in die tijd gaan trouwen en waar ik graag bij wil zijn. Maar ik wil ook graag op het schip zijn, bij de mensen die ik nog ken van de afgelopen maanden; ook lijkt het me goed om in een ander land (Togo) te zijn waar ze een andere taal (Frans) spreken en er een andere cultuur is. Verder moet ik dan natuurlijk ook nog met mn baas praten... We gaan het wel zien.

PS. de komende dagen zal ik de verhalen van de laatste weken online zetten.

Teken van leven

Na mn 'blogbom' is het even stil geweest, maar ik leef nog steeds en het gaat goed.
Maar mn laatste weken wil ik liever met de mensen hier op het schip doorbrengen dan achter mn laptop. Als ik terug ben zal ik de laatste verhalen schrijven.

Ondertussen heb ik wel heel veel gedaan: ik ben naar Bunce Island geweest (een eiland waar slaven werden verzameld voordat ze naar de Amerika's gingen), afscheid genomen van vrienden, naar een ziekenhuis van the Missionaries of Charity (van Mother Theresa), afscheid genomen van vrienden, een end-of-surgery-celebration gehad, afscheid genomen van vrienden, naar het ziekenhuis in Lunsar geweest, gepraat over vrouwenbesnijdenis, souvenirs gekocht, een afscheid gemist doordat ik te laat terug was op het schip, een waterballongevecht, afscheid genomen van vrienden, geholpen met het ziekenhuis schoonmaken, met Maaike gepraat over haar long-term ervaringen, een goede eindevaluatie gehad en Thanksgiving gevierd.

Wat nog op het programma staat: afscheid nemen van de dayworkers, uit eten met de verpleging, met Louise en Debora naar het strand en daar overnachten, mn allerlaatste was doen, spullen weggeven en dan zelf afscheid nemen van iedereen die nog op het schip is, de reis naar het vliegveld maken, naar Brussel vliegen, het laatste afscheid van mn reisgenoten, Thea en Maaike terugzien, schrikken van de kou.

Dus ik ga maar gauw weer verder met mn leven op het schip hier, nu het nog kan!

Strandenweekend

Afgelopen weekend was ik vrij en aangezien onze oorspronkelijke plannen niet doorgingen (een bezoek aan nederlandse meiden in een ziekenhuis in het binnenland) ging ik zaterdag met een groepje meiden naar het strand.

Zoals altijd begint het avontuur al met de reis er naar toe: op de hoek van de straat was er geen plek meer voor vier personen in een poda poda, dus probeerden we een taxi te regelen. Maar die vroeg zo bizar veel dat we daar al lachend van afzagen. Gelukkig kwam er toen net een lege poda poda langs, dus propten we ons daarin en gingen onderweg. We zaten een beetje achterin en de buurman van Jenny bleek haar wel erg interessant te vinden. Jammer genoeg hadden we toen al verteld dat we naar het strand gingen en hij bleek dat op te vatten als een uitnodiging om ons gezelschap te houden want toen we in Waterloo waren en overstapten op okada's kwam hij gezellig (niet dus) met ons mee. Eerst dachten we nog: 'die moet ook dezelfde kant op' maar hij bemoeide zich wel erg veel met ons en onze chauffeurs. Toen we bij het strand aangekomen waren en we wilden betalen hebben we maar duidelijk verteld dat wij hem niet kenden, dat we hem niet uitgenodigd hadden en dat hij dus weer mee terug moest met de chauffeurs. Daar was ie natuurlijk niet blij mee dus vond hij dat wij dan maar zijn chauffeur moesten betalen. Dat weigerden we (vreemd hè?) waarna er een hele discussie ontstond en het hele dorp meekeek, meeluisterde en zich er mee ging bemoeien. We konden ze echt niet aan het verstand brengen dat we niet voor hem gingen betalen en nee, ook niet om hem weer mee terug naar Waterloo te nemen, dus uiteindelijk zijn we gewoon weg gelopen.

Het strand was weer fenomenaal en we hadden hem helemaal voor onszelf. Dit keer waren we naar John O'bay gegaan en daar zijn altijd heel veel krabben. Halverwege de middag betrok de lucht erg en kwam er even een regenbuitje. Gelukkig waren er hutten die wat bescherming boden voor onze spullen en doken wij de zee weer in.

  

Het blijft heerlijk om in de branding te staan of te drijven op de golven. Ook heeft het water echt de perfecte temperatuur! Wel werd ik een paar keer het strand opgegooid en kreeg ik wat zeewater binnen.

 

En tot nu toe gaat het heel goed met niet-verbranden! Ik ben echt trots op mezelf, want ik ben geen ster in me insmeren met zonnebrand. Maar nu let ik er goed op en ben ik lekker bruin geworden/aan het worden!

Toen we rond 5 uur weer terug wilden naar het schip kwamen onze okada's niet opdagen en hebben we, met het hele dorp, gewacht op een taxi. Er kwamen regelmatig auto's, fietsen en voetgangers langs, maar taxi's waren schaars op deze weg. Maar na een uur wachten kwam er een taxi verlicht als kerstboom langs die in het dorp iemand af moest zetten en ons tegelijk kon oppikken. Deze taxi had zelfs elektrische ramen die hij als een soort van flirten gebruikte :) Hij probeerde ook nog een poda poda naar Freetown voor ons te regelen maar geen vond hij goed genoeg, toen zijn we maar gewoon in de eerste de beste gestapt aangezien het al na zonsondergang was en we wel trek hadden in avondeten. Na een 'normale' rit (je went eraan om met 4 mensen op een hard bankje te zitten met 18 mensen om je heen gepropt) waren we om 20:00 weer op het schip en hebben we heerlijk gedoucht (nog steeds maar 2 minuten) en noedels gegeten, aangezien de eetzaal niet meer open was.

De volgende morgen nodigden wat vrienden me uit om mee te gaan naar Bureh Beach. Na even getwijfeld te hebben, tenslotte was ik de dag ervoor ook al geweest, besloten toch maar te gaan, aangezien ik meestal moet werken als deze vrienden vrij zijn en naar het strand gaan.

Dus mn badpak weer aan en mn handdoek ingepakt en weer de straat op. Op dit strand was het een stuk drukker. Er was een hele groep Engelsen die er een nationale feestdag had gevierd. Ook waren er wat Mercy Shippers die er hadden overnacht. De zee was wat rustiger dan de vorige dag en er waren op dit strand geen krabben! Weer een dagje heerlijk gerelaxt en deze keer kreeft gegeten.

Dat smaakte goed en de rijst met uiensaus is altijd lekker hier. Rond 3 uur kwamen onze okada's ons weer oppikken en brachten ons terug naar Waterloo. Daar wilde ik onze chauffeur betalen, maar iemand griste mn portemonnee uit mn hand en ging ervandoor. Erg balen maar voornamelijk mijn fout; ik was moe en had niet goed opgelet: meestal laat ik mn portemonnee in mn tas zitten en wurm ik daar het geld eruit dat ik nodig heb, maar nu had ik hem er helemaal uitgehaald en deed hem toen pas open. Sabrina vertelde dat ze de ogen van die man helemaal zag veranderen toen hij mn portemonnee zag, maar het ging allemaal te snel om mij nog te waarschuwen. Ik was te perplex om achter hem aan te gaan, en ik wilde ook mn tas niet in de steek laten. Daar zat mn camera in, die ik veel belangrijker vind dan het geld. Maar ook niemand van de omstanders ging achter hem aan. Wel waren ze allemaal bezorgd over mij en wilden ze weten of er alleen lokaal geld in had gezeten of ook pasjes, papieren en dergelijke. Gelukkig was dat allemaal niet het geval en lagen die veilig op het schip. Ook was er iemand die aanbood onze chauffeur te betalen, maar gelukkig had Sabrina nog geld genoeg. Maar het was wel hartverwarmend om deze reacties te krijgen. Dat compenseerde de diefstal wel en gelukkig was het ook geen aanval op mij persoonlijk maar op mn geld. In de poda poda zakte mn adrenaline-niveau en werd ik nog moeier dan ik al was. Gelukkig verliep die rit voorspoedig en waren we ruim op tijd voor het avondeten. 's Avonds ben ik weer naar het HOPE-Center geweest en heb ik daar geholpen met nagels lakken. Mafulah is daar tegenwoordig ook en het gaat heel goed met haar. We konden grapjes maken over haar jurk (die veel te groot was) en ze vroeg me of ik de littekens op haar rug en nek wilde inmasseren. Daar genoot ze heel erg van en ik vond het mooi om te zien dat ze me zo dichtbij liet komen.

Al met al een enerverend weekend! 

Food for life

Vanacht wil ik vertellen over een van de andere projecten die Mercy Ships doet, buiten het ziekenhuisschip. Het heet ‘food for life’ en is een landbouwproject.

Aan het begin van de outreach zijn er samenwerkingen met lokale organisaties opgezet. Daarna zijn er studenten gezocht die het 4 maanden durende programma wilden volgen. Ze komen uit de wijde omgeving van Freetown zodat ze elkaar kunnen opzoeken voor support.

In Afrika is het de gewoonte om land eerst af te branden voordat je zaad en mest rondstooit. Mercy Ships probeert de studenten andere gewoontes te leren, gebaseerd op bijbelse principes: natuurlijk, praktisch, goedkoop en niet-invasief. Dit houdt onder andere in dat er compost wordt gebruikt, dat zaad in de grond wordt gestopt en dat er geen kunstmest en pesticiden wordt gebruikt. Ook wordt mulch (bodembedekker) gebruikt om tegen uitdrogen en onkruid te beschermen.

Verder wordt er regelmatig van gewas gewisseld, zodat de grond niet uitgeput wordt.

Ook krijgen ze onderwijs in de voedingswaarde van verschillende gewassen.

Aan het eind van het programma kregen de studenten een diploma en een kruiwagen en gaan ze terug naar hun dorp. Daar startten ze hun eigen landbouwproject op volgens de geleerde principes en leiden ze ook weer mensen op. Zo hebben de 2 docenten 16 leerlingen opgeleid die nu ruim 250 mensen aan het opleiden zijn.

Nu het project in die 2e fase zit komen de coordinatoren van Mercy Ships elke week bij de projecten langs om te kijken hoe het gaat en iedereen te bemoedigen. Elke keer kunnen er ook een paar geinteresseerden mee, waarvan ik er afgelopen week 1 was. We gingen naar een vallei net buiten Freetown waar verschillende velden zijn bewerkt. Mohamed was degene die de scholing had gevolgd en hij mocht nu aan ons uitleggen wat er zo vernieuwend was aan de methode en hoe dat er in de praktijk uitziet. Hij en zijn medewerkers waren heel trots en enthousiast. Verder zag het er mooi uit: alles groen, een waterrijk gebied en geen vuilnis.

Het project in Mongegba

Mohamed met de tafel voor de kiemplantjes. 's Ochtends en 's avonds wordt de tafel beschenen door de zon maar de rest van de dag beschermt het dak tegen de schadelijke effecten van de zon. Doordat het een tafel is kan ongedierte de plantjes moeilijk bereiken.

Maisteelt. Elke kuil heeft een afstand van 75 cm tot de volgende. In elk kuiltjes worden 3-4 maiskorrels gestopt die daarna (hopelijk allemaal) gaan ontkiemen.

Kleine stroompjes water bevochtigen het gebied

papaja's

Ananas

Bananen

Medewerkers plukken onkruid en verwijderen steentjes

De weg terug. Hoewel de regentijd voorbij is kan er nog steeds een stevige bui vallen die alle gaten in de weg vult.

Hieronder kan je in het engels het verhaal lezen over de diploma-uitreiking aan de eerst 16 studenten:

Food For Life Graduation
On July 9, 2011, Mercy Ships held the Food for Life graduation ceremony beside the St Clements Junior Catholic School in Waterloo, a suburb of Freetown, Sierra Leone. Sixteen trainees graduated from the Agriculture and Nutrition Project. The event was attended by a representative for the Minister of Agriculture and the Mercy Ships Food for Life in-country partners – City of Rest, Heifer International Sierra Leone, Hope of Glory, and Sierra Canadian Humanitarian and Development Organization.
The Food for Life program focuses on long-term sustainability of organic food production using conservation-oriented methods supported by dietary health benefits. Its train-the-trainer approach will have far-reaching effects across the nation for many years to come. To reap the optimal yield per harvest, the training utilizes natural, practical, low-cost, non-invasive farming methods taken from the Scriptures. It also provides fundamental nutritional advice about creating a healthy balanced diet by using the food grown in each crop. This knowledge will help reduce common illnesses by increasing the volume and variety of vegetables and by improving nutrition.
Each partner in the project recruited farmers to participate in the four-month Food for Life course. The trainees were selected from a wide area of the Western Province so they can support each other as they set up their own training sites.   
Upon arrival, each trainee was allocated a garden plot for implementation of the new techniques. Each day started with a Bible study. Then farming methodology was taught by Mercy Ships Agriculture Program Facilitator, Jean Claude Mouditou. His wife, Anastasie, provided training in nutrition – the nutritional content of specific foods and methods to create a healthy balanced diet – thus supporting long-term health care in Sierra Leone.
Bambay Sawaneh joined the program with his wife and baby despite a physical disability he suffered during the war. Rebel soldiers chopped off both his hands. A compassionate nun arranged for him to have a surgery that split the stubs of his arms to allow him to grasp things. Without that surgery, farming would have been impossible. His dedication to farming comes from a family history in agriculture. In comparing the Food for Life methods with the traditional ones, he said, “Through this form of training, I came to learn that we have been wasting our time and wasting our energy. It’s like we’re working like an elephant and eat like ant…We destroyed everything out of ignorance.”

Traditionally, African farmers brush and burn the land before scattering seeds, followed by fertilizing with bought products and watering. The organic methods, which do not use brush and burn techniques, produce a high yield of a greater variety of well-formed vegetables three times a year. The investment of money and labor is reduced, while optimizing natural materials to conserve the environment. For example, farmers produce their own compost, rather than purchasing harsh chemicals. Bambay expressed the hope and enthusiasm the farmers have received from the training, saying, “It’s wonderful! I never knew that we are destroying what God has put on this ground to bless us…Now my eyes are open, we can do it the organic way.”

On the day of the graduation, many guests gathered to celebrate the success of the Food for Life Program in Sierra Leone. As they took their seats, they were entertained by the vibrant choral songs of the Women’s Empowerment for Self Development Association. Mercy Ships Programs Administrator, Keith Brinkman, began the ceremony with prayer and worship. Then Bambay Sawaneh, representing the student farmers, gave a comprehensive summary of the knowledge delivered through the program. Next, Jean Claude addressed the trainees, saying, “In Africa, we are blessed from the West to the East. We are living in the blessing of the Lord. You’ve learned a lot, combining agriculture with nutrition. I’m very proud of you people.”

The final speech was delivered by Mercy Ships Off Ship Projects Manager, Tracy Swope. She emphasized the importance of partnering with fellow non-governmental organizations to ensure the new prosperous future.   
This sentiment was echoed by a representative from Heifer International Sierra Leone, who stated, “It is very good training to improve knowledge and skills for organic farming from cultivation to harvest. People will have more fruits to sell, and have money, and have nutrition and benefits from the foods.”
Then jubilant celebration erupted as the student farmers officially graduated. Each one received a certificate presented by the Africa Mercy interim Managing Director, Kerry Peterson. They also were given wheelbarrows, pitchforks and seeds.
After the ceremony, the newly-graduated farmers led the guests on tours of the cultivated garden plots at the Mercy Ships agricultural site. The plots were densely flourishing with an impressive array of shiny vegetables arranged in tidy rows. Hannah Nasu, one of the farmers recruited by Hope of Glory, confided that she expresses her new-found passion for farming in her spontaneous dancing as she sings gospel songs while watering her garden plot. She explained, “I love the work so much that I built my well to water the plants. This is farming God’s way. Everything God has done is perfect.”
Another farmer, 64-year-old Victor Tamba, impressed guests by energetically leaping around his garden plot. His life was filled with unhealthy living and alcoholism, but the training transformed his life by giving it a new purpose. He is delighted that he can share his new knowledge with other families, bringing joy into their lives. He confidently explained, “God opened my eyes. I have come and learned better things for the future.” In fact, he has already used his newly-learned farming methods to create a vegetable plot at home to start feeding his family home-grown vegetables.
The Mercy Ships Food for Life Graduation Ceremony symbolically marked a new beginning, bright with hope for the future. In a country suffering a shortage of food and high import prices, there must be a radical change in food production. The Food for Life Program has the potential to develop the nation agriculturally as the trainees become trainers in their communities. In Victor Tamba’s words:  “God gave this to me. I never dreamed of it. Now I’m an agriculturist. I know my future will be very good now. I can never, never forget it!”

Story by Claire Ross

Wandeling naar de universiteit

In de afgelopen tijd ben ik 2 keer van het schip de heuvel van de universiteit opgelopen met een groepje meiden. Zodra je de gangway van het schip afloopt valt de hitte en de hoge luchtvochtigheid over je heen als een warme deken. Als je dan de haven uitloopt en door de poort de straat op gaat wordt je direct door iedereen nagefloten, -geroepen en -gesist om aandacht. Deze straat (Savage Square) wordt ook wel Bad Boy Lane genoemd; het is niet precies duidelijk op welke zware jongens dit gebaseerd is, maar mogelijk heeft het met de oorlog te maken. Deze weg staat vaak helemaal vol met vrachtauto's die containers komen brengen of halen. Vaak moeten de chauffeurs lang wachten en dus liggen ze onder hun truck te relaxen. Ook worden er geregeld reperaties aan de vrachtwagens uitgevoerd en soms staat er een half gestripte auto/vrachtwagen. Ook zijn er veel mensen die van alles verkopen.

Na zonsondergang wordt het nog interessanter, in de weekenden is er dan een openluchtdisco op straat en hebben de verkopers olielampen in hun stalletje om hun waar zichtbaar te maken. 

Het Hope Center (ons revalidatiecentrum) zit halverwege deze straat. Ook stopt de poda poda op de hoek van de straat en dus lopen we hier nog wel eens na zonsondergang.

Als je de grote weg nadert moet je voorzichtig zijn. Het verkeer rijdt hier in een gestaag tempo voorbij. Soms is er een politieagent die het verkeer regelt maar vaker moet je zelf goed links-rechts-links kijken voordat je oversteekt. En wat er voorbij kan komen: auto's, vrachtwagens, poda poda's (taxi-busjes), taxi's, okada's (motortaxi's), handkarren, kinderwagens met zware spullen, kruiwagens, dames met goederen op hun hoofd, etc.

Als je de straat over bent gestoken begint het klimmen langzamerhand. Dit is nog wel een asfaltweg, maar met een open riool ernaast en  regelmatig zijn er gaten die zijn opgevuld met stenen. Aan deze weg zitten verschillende kleermakers die momenteel een goede tijd hebben. Bijna alle Mercy Shippers kopen regelmatig een lap stof en laten daar iets van maken.
Als je verder de heuvel op klimt worden de straten steeds smaller en slechter totdat je echt onder de was van mensen doorloopt en door het vuilnis heen waadt. Ondertussen wordt je nog steeds nageroepen, maar nu vaker door kinderen die je even gedag willen zeggen en je hand willen vasthouden.Ook bevelen ze regelmatig 'snap me' (maak een foto van me).

Hogerop de heuvel kom je meer in het groen terecht, dan worden de stadsgeluiden minder en ga je de vogels horen. Boverop de heuvel staat de Fourah Bay Universiteit. Dit is de eerste westerse-stijl universiteit van West-Afrika en gestart in 1827. Er wordt onder andere geneeskunde, verpleegkunde, sociale wetenschappen, rechten, farmacie, filosofie, communicatie, bouwkunde, biologie en  onderwijskunde gestudeerd. Ook is er een campus (wel erg vervallen) waar de studenten wonen.



uitzicht over Freetown en de rivier

een van de paadjes, bezaait met afval

kids die aandacht willen

was drogen op het dak

paadje

Het schip is goed te zien vanaf de heuvel

de weg is bezaait met (soms glibberige) stenen

Een stroom vuilnis komt langzaam de heuvel af

Met Lijsje, Deborah en Louise in het groen

Meekijken met de chirurgen

Op het schip, vlakbij de Starbucks en de shipshop is er een tafel met een boel multomappen. Daarin staat informatie over Sierra Leone en over de restaurants in Freetown, maar er is ook een 'join us'-map waar je je kan inschrijven op uitjes of zelf iets kan verzinnen (zoals de filmnacht een paar weken geleden). En ook is er een map met Mercy Ships-gerelateerde activiteiten waar je je op kan intekenen. Zo kan je naar de mannen- of vrouwengevangenis, naar een weeshuis, de landbouwprojecten, mee met het Jesus-film team en OK kijken. Voor dit laatste had ik me 2 weken geleden ingeschreven. 's morgens om 9:30 moest ik me melden bij Seth, de administratief medewerker van het operatiekwartier. Ik moest in een schone scrub verschijnen (weet trouwens nog steeds niet waarom we ze zo noemen) en kreeg een muts, een spatbril en overschoenen. Ook kreeg ik informatie over steriel werken en dat ik dus ruim afstand moest bewaren van de groene lakens. Daarna gingen we naar de gang met de operatiekamers. OK 5 en 6 zijn al gesloten omdat daar de oogoperaties worden gedaan. Daar zijn we een paar weken geleden mee gestopt omdat iedereen 6 weken na zn staaroperatie een laser behandeling krijgt en we willen natuurlijk wel dat iedereen die krijgt.

Daarna ging het naar OK 4. Daar waren dr Gary en dr Tim bezig met de reperatie van een gespleten gehemelte. Dr Gary is een nieuwe techniek aan het uitproberen en het ziet er veelbelovend uit. Dat gespleten gehemelte moet namelijk gesloten worden en vooral als het aan de achterkant ook open is dan wordt het heel moeilijk om dat te bedekken. Eerst werd er dan een pharyngoplastiek gedaan; dat betekent dat er uit de keel een flap werd losgemaakt en naar boven geklapt. Dat werd dan vastgehecht waarna het gat gesloten was. Maar dit is een heel beangstigende situatie voor de patient aangezien hij het idee heeft nu helemaal geen lucht meer binnen te krijgen; want behalve dat het gat in zn gehemelte (waar ie eerst doorheen ademhaalde) dicht zit heb je ook altijd te maken met zwelling van het operatiegebied als reactie op de operatie en deel van het genezingsproces. Wat dr Gary nu aan het ontwikkelen is, is het gebruiken van wangvet. Hij opent de binnenkant van beide wangen en maakt een stukje vet los, dat klapt hij om naar het gehemelte en hecht hij aan elkaar. Het kind zal niet van die bolle babywangetjes meer hebben als voorheen, maar de luchtweg van neus naar keel is een stuk vrijer nu.



Het rode gedeelte is de tong. Het oranje gedeelte is het zachte gehemelte wat bij deze patient dus gespleten was. De pharyngoplastiek bestaat uit het gele gedeelte wat dus bovenin losgemaakt wordt en naar voren geklapt.

Toen dit bijna klaar was ging ik naar OK 3. Daar was dr Brown bezig met het verwijderen van een gezwel in een speekselklier. Dit was een heel ingewikkelde operatie omdat ze niet precies wisten hoe ver het gezwel was doorgegroeid. En het gezwel zat erg dicht in de buurt van grote zenuwen en bloedvaten. Heel bijzonder om te zien dat ze om die grote bloedvaten alvast hechtdraad hadden liggen wat zo aangetrokken kon worden als het plots begon te bloeden. Toen het gezwel verwijderd was was er natuurlijk een holte ontstaan die erg ontsierend zou zijn. Daarom werd dr Gary erbij geroepen om te overleggen over de beste oplossingen. Uiteindelijk besloten ze een spier van zijn voorhoofd los te maken en onderhuids te draaien zodat die bij zn wang uitkwam. Daarna werden alle lagen van spieren, vliezen en huid aan elkaar gehecht en alles afgedekt met verband.

Het gezwel is bijna helemaal los. Bovenaan kan je een omgeklapt oor zien

Het gezwel is nu helemaal verwijderd. Nu is het zaak om alles te bedekken met de spier van zn voorhoofd. 

Als laatste ging ik naar OK 2. Daar lag een jongen die ik de avond ervoor zelf opgenomen had. Hij kwam voor een liesbreuk maar deze was bij opname niet meer zichtbaar/voelbaar. De ochtend van de operatie kwam de specialist (dr Indeck) nogmaals kijken en voelen en vond toch een breuk die de moeite van het opereren waard was. Ik kwam binnen toen ze al heel ver waren. Een liesbreuk ontstaat als onderhuidse lagen niet strak genoeg tegen elkaar aanzitten. De darm is steeds in beweging en zoekt de plek met de minste weerstand en soms is dat niet op de normale manier. Dan kan je dus een bult krijgen in je lies, navel of scrotum. De behandeling bestaat eruit dat de darm weer naar binnen geduwd wordt, waarna er een 'hek' voor komt te staan om de darm te belemmeren dit weer te doen. Dit hek is een kunstof matje wat tussen de spieren vastgehecht wordt. Daarna wordt de huid gesloten.

Darm is door de spierlaag heen gekomen

In het engels heet een mat 'mesh'.

Het was erg interessant om te zien hoe de operaties gebeuren van mensen die je kent of mensen met vergelijkbare aandoeningen. Ik heb heel veel bewondering voor dr Gary die al bijna 25 jaar bij Mercy Ships werkt. De eerste tijd heeft ie op de Anastasis gewerkt en hij had erg veel moeite om aan de Africa Mercy te wennen (volgens de tam tam). Nu gaat het beter met hem; hij begroet je altijd vriendelijk en heeft altijd een glimlach voor je klaarliggen. Ook legt ie heel geduldig aan iedere geintereseerde uit wat ie aan het doen is met de patient. Ook heel interessant om de mensen uit al die verschillende landen toch soepel met elkaar te zien samenwerken.

Thanksgiving service

Khadaffi's moskee

Een aantal weken geleden nodigden Sahr, Israel en Arthur (3 vertalers uit het ziekenhuis) een heleboel verpleegkundigen uit om naar hun kerk (Free Pentecostal Church, vrije pinkster gemeente) te komen op zondag 30 oktober. De 'jeugdafdeling' van de kerk was dan jarig wat uitgebreid gevierd werd.
Uiteindelijk gingen we met 6 meiden met de poda poda een stukje Fourah Bay Road op, stapten uit bij Khadaffi's moskee (gefinancierd door de Libische dictator himself) en liepen de heuvel op. Hevig bezweet kwamen we bij de kerk aan waar we eerst even konden uitblazen en van het uitzicht genieten.

Hannah, Lynette, Erin en ik klimmen de heuvel op

De kerk

Hannah, Lynette, Danielle, Ingrid, Arthur en Erin

De jongens heetten ons welkom en showden hun speciale shirts voor die dag. Langzaam aan liep de kerk vol en startte de dienst. We begonnen met verschillende aanbiddingsliederen. Daarna waren er praatjes en verschillende collectes. Die gingen een beetje anders dan bij ons, aangezien je deze keer een lintje kreeg als je geld had gegeven. Daarna ging het weer verder met aanbidding, maar onderverdeeld in jeugd, kinderen, mannen en vrouwen.

 

Sahr draagt de band met 'usher' en Israel staat aan zijn rechterkant

Ook was er een 'tree of blessing'. Dat bleek een boom te zijn met allemaal papiertjes eraan. Die papiertjes kon je kopen, waarna je ze mocht openen. Het woord dat er op geschreven stond was jouw 'blessing'. De voorganger vertelde dat er kinderen, echtgenoten, gezondheid, rijkdom en dergelijke te krijgen waren. We zijn alle 6 vrijgezel, maar niemand kreeg een echtgenoot... Wel kreeg 1 van ons een visa, een ander welvaart en een derde liefde. Na 3 uur waren we nog maar halverwege het programma (schriftlezing en preek moesten nog komen), en aangezien ik avonddienst had ben ik samen met een collega weggegaan.
Het was een heel interessante ervaring, en vooral heel leuk om de dayworkers in hun kerk te zien, maar ik voel me toch niet echt thuis bij dit welvaartsgeloof.