Screenen

Afgelopen week ben ik bij 2 verschillende screeningen geweest. Die voor het eye team en het dental team.
Omdat dit maar kortdurende behandelingen zijn wordt hiervoor wekelijks gescreend. Dit in tegenstelling tot de algemene screening die aan het begin van de outreach heeft plaatsgevonden.

Ik ben 2 keer met de eye team screening meegeweest en vond het indrukwekkend. De eerste keer was alles nieuw en vreemd. Ik was verantwoordelijk voor de ja-lijn. De tweede keer wist ik beter wat er ging gebeuren maar kreeg ik een grotere taak, namelijk de verantwoordelijkheid voor de eerste poort. Dat maakte dat ik veel dichter bij alle mensen stond en me veel meer bewust werd van al het lijden dat deze mensen hebben en onze beperkte mogelijkheden.

De eye team screening werkt als volgt: we zijn te gast op het terrein van een ziekenhuis. Deze heeft een auto- en een voetgangerspoort naast elkaar met daarna een oprijlaan naar het ziekenhuis. Aan de achterkant van het ziekenhuis is ook weer een poort. En al die aspecten maakt het allemaal ingewikkelder; er komen namelijk ook patienten voor het ziekenhuis en het is een doorgaande weg naar hoger op de heuvel. En dan staan er dus ook nog wanhopige mensen te wachten die geholpen willen worden.

Je begint de ochtend met de informatie te geven dat we hier alleen oogproblemen screenen en dat iedereen die staat te wachten wordt gezien mits ze in een ordelijke rij gaan staan en op hun beurt wachten.

Als de screening begint wordt de auto-poort zo goed als gesloten en worden er steeds 30 mensen door de voetgangerspoort gelaten. Zij wachten in een rij op de 1e screening en krijgen informatie over hoe hun oog te verzorgen. Dan komt er een ervaren iemand (geen oogarts) die in alle ogen kijkt. Ivm de grote nood onder de bevolking, de beperkte mogelijkheden van Mercy Ships en goede contacten met de oogarts uit het plaatselijke ziekenhuis worden er alleen mensen met ernstige cataract aan beide ogen geholpen (door 1 oog door ons te behandelen en het andere oog door de plaatselijke oogarts). Alle kinderen worden sowieso gezien. Als die iemand ja zegt, dan krijgt de persoon een geplastificeerd kaartje en mag ie de straat oversteken naar de ja-lijn. Daar wordt gewacht tot de hele groep gezien is. Dan gaat de ja-groep naar het ziekenhuis voor verdere onderzoeken (oogdruk, leestesten etc) en de nee-groep gaat door de achterpoort weer van het terrein af. En ondertussen staan de volgende 30 al te wachten op de eerste screening. Dit gaat zo door totdat iedereen gezien is, meestal zo'n 300 man. Ik schrijf het hier natuurlijk heel overzichtelijk op, maar het gaat iets chaotischer en rommeliger en meestal zijn mensen niet erg happy als ze nee horen.

Er staan ook altijd veel mensen tussen die niets aan hun ogen mankeren, maar heel andere problemen hebben. Die moet je vertellen dat Mercy Ships ze niet kan helpen maar dat ze naar het 'gewone' ziekenhuis moeten gaan.

Gelukkig word je bij dit alles wel geholpen door de bewaker van het ziekenhuis en door translators.

Maar het is best heftig als mensen je allerlei problemen laten zien en vragen of je ze kan helpen.

Ook zag ik daar 2 albino jongens. Die kinderen hebben het heel zwaar, aangezien ze geen pigment in hun huid, ogen en haar hebben om hen tegen de zon te beschermen. Zij hebben dan ook een groot risico op huidkanker en allerlei oogproblemen. En in sommige landen zijn ze ook hun leven niet zeker omdat gedacht wordt dat hun huid, botten en haar speciale krachten bezitten.

De dental screening ging weer een beetje anders. Dat was een screening die bijna helemaal door de beveiliging van het Hope Center gedaan wordt. Toen wij aankwamen waren er al 3 rijen (kinderen, vrouwen, mannen) gevormd. Wij liepen tussen de rijen door en gaven informatie: alleen dental screening, alle kinderen worden zowiezo gezien, daarna worden de mannen en vrouwen gezien. Er zijn maar een beperkt aantal kaartjes te vergeven voor de komende dagen, dus als je niet gezien wordt moet je de volgende keer terugkomen en het weer proberen.

Bij die screening had ik meer mogelijkheden om met de mensen te praten. Zo hoorde ik soms schrijnende gevallen van mensen die nu kiespijn hadden maar heel hard baden voor zwelling, aangezien we alleen ' bad bad teeth'  behandelen, vanwege dezelfde redenen als bij de eye team screening (behalve dan dat er hier nauwelijks tandartsen zijn). Ook kwam er nog iemand naar me toe die advies vroeg voor maagpijn. Dan moet je dus uitleggen dat je geen arts bent, dat het verschillende oorzaken kan hebben en dat ie naar het ziekenhuis moet gaan. Dan vraagt hij weer of ik een briefje wil schrijven, zodat hij daar makkelijker binnen komt...

En ik heb daar mn eerste huwelijksaanzoek ontvangen :) Jammergenoeg wel van een man die in de rij stond voor zn slechte tanden... Dus ik heb hem toch maar afgewezen, wat natuurlijk weer gelach van de omstanders opriep, want Afrikaanse mannen zijn toch zo geweldig...

Als de tandartsen klaar zijn met de screening gaan de te behandelen patienten naar een ruimte waar ze informatie krijgen over hoe tanden te poetsen, minder zoete dranken te drinken (is goedkoper dan water) etc. Daarna gaan ze naar een grote zaal met verschillende tandartsstoelen. Daar worden de nodige tanden en kiezen getrokken.

De rest van de week heb ik op de afdeling gewerkt. Ik werk nu op de B- en C-afdeling. De algemene chirurg is terug, dus nu worden er weer liesbreuken en hydroceles (scrotum gevuld met veeeel vocht) geopereerd. Je ziet hier echt bizarre dingen... En verder zijn er nog steeds veel plastische patienten die regelmatig verbandwisselingen hebben. Dat is een pijnlijk, ingewikkeld en psychisch zwaar gebeuren, maar wel heel leerzaam.