Afgelopen weekend was ik vrij en aangezien onze oorspronkelijke plannen niet doorgingen (een bezoek aan nederlandse meiden in een ziekenhuis in het binnenland) ging ik zaterdag met een groepje meiden naar het strand.
Zoals altijd begint het avontuur al met de reis er naar toe: op de hoek van de straat was er geen plek meer voor vier personen in een poda poda, dus probeerden we een taxi te regelen. Maar die vroeg zo bizar veel dat we daar al lachend van afzagen. Gelukkig kwam er toen net een lege poda poda langs, dus propten we ons daarin en gingen onderweg. We zaten een beetje achterin en de buurman van Jenny bleek haar wel erg interessant te vinden. Jammer genoeg hadden we toen al verteld dat we naar het strand gingen en hij bleek dat op te vatten als een uitnodiging om ons gezelschap te houden want toen we in Waterloo waren en overstapten op okada's kwam hij gezellig (niet dus) met ons mee. Eerst dachten we nog: 'die moet ook dezelfde kant op' maar hij bemoeide zich wel erg veel met ons en onze chauffeurs. Toen we bij het strand aangekomen waren en we wilden betalen hebben we maar duidelijk verteld dat wij hem niet kenden, dat we hem niet uitgenodigd hadden en dat hij dus weer mee terug moest met de chauffeurs. Daar was ie natuurlijk niet blij mee dus vond hij dat wij dan maar zijn chauffeur moesten betalen. Dat weigerden we (vreemd hè?) waarna er een hele discussie ontstond en het hele dorp meekeek, meeluisterde en zich er mee ging bemoeien. We konden ze echt niet aan het verstand brengen dat we niet voor hem gingen betalen en nee, ook niet om hem weer mee terug naar Waterloo te nemen, dus uiteindelijk zijn we gewoon weg gelopen.
Het strand was weer fenomenaal en we hadden hem helemaal voor onszelf. Dit keer waren we naar John O'bay gegaan en daar zijn altijd heel veel krabben. Halverwege de middag betrok de lucht erg en kwam er even een regenbuitje. Gelukkig waren er hutten die wat bescherming boden voor onze spullen en doken wij de zee weer in.
Het blijft heerlijk om in de branding te staan of te drijven op de golven. Ook heeft het water echt de perfecte temperatuur! Wel werd ik een paar keer het strand opgegooid en kreeg ik wat zeewater binnen.
En tot nu toe gaat het heel goed met niet-verbranden! Ik ben echt trots op mezelf, want ik ben geen ster in me insmeren met zonnebrand. Maar nu let ik er goed op en ben ik lekker bruin geworden/aan het worden!
Toen we rond 5 uur weer terug wilden naar het schip kwamen onze okada's niet opdagen en hebben we, met het hele dorp, gewacht op een taxi. Er kwamen regelmatig auto's, fietsen en voetgangers langs, maar taxi's waren schaars op deze weg. Maar na een uur wachten kwam er een taxi verlicht als kerstboom langs die in het dorp iemand af moest zetten en ons tegelijk kon oppikken. Deze taxi had zelfs elektrische ramen die hij als een soort van flirten gebruikte :) Hij probeerde ook nog een poda poda naar Freetown voor ons te regelen maar geen vond hij goed genoeg, toen zijn we maar gewoon in de eerste de beste gestapt aangezien het al na zonsondergang was en we wel trek hadden in avondeten. Na een 'normale' rit (je went eraan om met 4 mensen op een hard bankje te zitten met 18 mensen om je heen gepropt) waren we om 20:00 weer op het schip en hebben we heerlijk gedoucht (nog steeds maar 2 minuten) en noedels gegeten, aangezien de eetzaal niet meer open was.
De volgende morgen nodigden wat vrienden me uit om mee te gaan naar Bureh Beach. Na even getwijfeld te hebben, tenslotte was ik de dag ervoor ook al geweest, besloten toch maar te gaan, aangezien ik meestal moet werken als deze vrienden vrij zijn en naar het strand gaan.
Dus mn badpak weer aan en mn handdoek ingepakt en weer de straat op. Op dit strand was het een stuk drukker. Er was een hele groep Engelsen die er een nationale feestdag had gevierd. Ook waren er wat Mercy Shippers die er hadden overnacht. De zee was wat rustiger dan de vorige dag en er waren op dit strand geen krabben! Weer een dagje heerlijk gerelaxt en deze keer kreeft gegeten.
Dat smaakte goed en de rijst met uiensaus is altijd lekker hier. Rond 3 uur kwamen onze okada's ons weer oppikken en brachten ons terug naar Waterloo. Daar wilde ik onze chauffeur betalen, maar iemand griste mn portemonnee uit mn hand en ging ervandoor. Erg balen maar voornamelijk mijn fout; ik was moe en had niet goed opgelet: meestal laat ik mn portemonnee in mn tas zitten en wurm ik daar het geld eruit dat ik nodig heb, maar nu had ik hem er helemaal uitgehaald en deed hem toen pas open. Sabrina vertelde dat ze de ogen van die man helemaal zag veranderen toen hij mn portemonnee zag, maar het ging allemaal te snel om mij nog te waarschuwen. Ik was te perplex om achter hem aan te gaan, en ik wilde ook mn tas niet in de steek laten. Daar zat mn camera in, die ik veel belangrijker vind dan het geld. Maar ook niemand van de omstanders ging achter hem aan. Wel waren ze allemaal bezorgd over mij en wilden ze weten of er alleen lokaal geld in had gezeten of ook pasjes, papieren en dergelijke. Gelukkig was dat allemaal niet het geval en lagen die veilig op het schip. Ook was er iemand die aanbood onze chauffeur te betalen, maar gelukkig had Sabrina nog geld genoeg. Maar het was wel hartverwarmend om deze reacties te krijgen. Dat compenseerde de diefstal wel en gelukkig was het ook geen aanval op mij persoonlijk maar op mn geld. In de poda poda zakte mn adrenaline-niveau en werd ik nog moeier dan ik al was. Gelukkig verliep die rit voorspoedig en waren we ruim op tijd voor het avondeten. 's Avonds ben ik weer naar het HOPE-Center geweest en heb ik daar geholpen met nagels lakken. Mafulah is daar tegenwoordig ook en het gaat heel goed met haar. We konden grapjes maken over haar jurk (die veel te groot was) en ze vroeg me of ik de littekens op haar rug en nek wilde inmasseren. Daar genoot ze heel erg van en ik vond het mooi om te zien dat ze me zo dichtbij liet komen.
Al met al een enerverend weekend!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten