Patienten

Afgelopen dinsdag had 1 van de verpleegkundigen een foto-moment ingepland voor het personeel van het ziekenhuis. Ik lag toen heerlijk te slapen van en voor mijn nachtdienst, maar ik wil jullie mijn collega's en patienten toch niet onthouden :)

Abas, een patient die al 3 maanden hier is, omdat zn
donorsite maar blijft infecteren met Mourad, onze
Egyptische apotheker (met 3 kamelen, 6 vrouwen en een
wachtlijst en 2 stenen om de was (1 voor wit en 1 voor
gekleurde) te doen :))

Alberta, een van onze kindjes met
 brandwonden aan de armen en Arianne,
 die me in de nachdiensten heeft
ingewerkt





Apphia met Mbalu, die brandwonden
over haar hele lichaam heeft, we konden
haar helpen door haar linker arm weer
van elkaar los te maken, zodat ze die
weer kan gebruiken





Laura met Estina, een baby die in een latrine gevonden
werd, 3 dagen na haar geboorte. Daardoor had ze een
infectie aan haar neus, maar deze is nu gereconstrueerd





Louisa, uit Noorwegen, met de grote
ondeugd Lesha, zij had een verlitte-
kende hand door brand (ws in een
kookvuur gevallen of een omgevallen
lamp)



Ibrahim, een man die in de oorlog (rond
2000) een oog is kwijtgeraakt. Nu heb-
ben we de kogeltjes verwijderd, en de
oogkas weer gerecontrueerd





Ingrid met Hassan, een verlegen jongetje
die beide handen ernstig heeft verbrand.
De rechter is een klomp geworden die
later geopereerd wordt, de linker hebben
we nu geopereerd. Zijn vingers werden
geopend en er kwam nieuwe huid op



Lijsje en Heather spelen Jenga met 2 jonge patientjes

Erin, onze handspecialist met Fallah, ook een
patient met brandwonden op zijn arm. Hij heeft
me een aantal zinnen Mende geleerd, waar-
onder: Fallah bajka anjakah vahn (' Fallah,
bedankt voor de les')  :)

Wat ik het meest opvallend vind aan het verplegen hier, is dat alle patienten heel verlegen en onzeker binnen komen. Buiten dat alles vreemd, nieuw en eng is hebben ze vaak een erg negatief zelfbeeld. Door onze vriendelijkheid, liefde en aandacht zie je ze opbloeien, en gaan ze weer lachen, grapjes maken en worden ze weer een individu ipv een vervloekte.
Nu ik nachtdienst heb, heb ik wat meer tijd om met de dayworkers te praten, dat zijn mensen uit Sierra Leone die onmisbaar voor ons zijn, aangezien zij de taal/talen en cultuur van de patienten begrijpen. 1 man vertelde me dat hij er nu over denkt om ook verpleegkundige te worden (hij studeert nu accountancy), omdat hij door ons zoveel geleerd heeft en echt hart voor dit soort mensen heeft gekregen.
Clementine is ook heel belangrijk voor ons. Zij is een van de mensen van Patient Life. Zij komt zelf ook uit West-Afrika (ik meen Liberia) en weet hoe deze culturen werken. Als er slecht nieuws is of er heftige onderzoeken aankomen (zoals HIV-test) dan weet zij hoe ze dit moet vertellen. Ook heeft zij veel gevoel of bepaalde problemen bij patienten lichamelijk, psychisch of spiritueel van aard zijn, waarna zij de beste benadering voorstelt. Veel patienten gaan namelijk ook naar medicijnmannen, hebben allerlei amuletten en zijn veel meer bezig met het bovennatuurlijke. Als je dan op een christelijk schip komt kan dat problemen geven. Zij kan dan bidden voor bevrijding en rust.
Zoals je op de foto's hebt kunnen zien wordt van iedereen verwacht dat ie kinderen verpleegt. Er is gelukkig elke dienst wel een kinderverpleegkundige in het ziekenhuis die je om advies of hulp kan vragen, want het ontbreekt de andere verpleegkundigen vaak aan ervaring. Van te voren zag ik hier het meest tegen op, en ik vind het nog steeds erg spannend. Per leeftijd en lichaamsgewicht gelden er weer andere medicijndoseringen, dingen uitleggen gaat moeilijker, ze zijn angstiger, etc. Maar je krijgt ook ontzettend veel liefde en aandacht van ze, omdat ze zo blij zijn met die van jou :)
Ik heb nu nachtdienst op de C-ward, dat is een afdeling met 10 bedden, die bijna allemaal bezet zijn. Er zijn 4 plastische patienten en 4 max-fax-patienten. Die laatste zijn/worden aan hun kaakbotten geopereerd. 1 jongeman van 23 had een gespleten gehemelte, deze hebben ze gedicht door een flap van de achterkant van zijn keel af te halen en die naar het gehemelte te klappen. Ook heb ik een patient die een nieuwe neus heeft gekregen, nadat deze weggevreten was door noma, een infectieziekte die ondervoede kinderen kunnen krijgen en die meestal dodelijk is (zie ook http://www.noma.nl/NNS-NED/index.html). Ook is er een meisje uit Nigeria die een onwijs grote benigne tumor van haar bovenkaakbeen heeft, deze drukt haar oog en tanden en tong flink aan de kant. Jammergenoeg heeft ze ook nog koorts, en was haar malariatest positief. Daar behandelen we haar nu eerst voor en dus moest de operatie uitgesteld worden. Maar te lang uitstellen kan ook niet, dan groeit de tumor door en drukt die de tong de luchtpijp in waardoor ze langzaam gaat stikken...
Ik sta alleen op deze afdeling, maar er komt regelmatig een collega vragen hoe het gaat, en soms ga ik zelf even naar de anderen toe voor medicijnen die ik hier niet heb of advies van de 'hoofdzuster', over de combinatie koorts, braken, malariatabletten bijvoorbeeld. Verder kom ik de nacht door door de mappen van alle patienten te lezen, internet af te struinen, een tosti te eten in het restaurant, te kletsen met de andere mensen die nachtdienst hebben, zoals de receptie, beveiliging, machinekamer en een boek te lezen.
Overdag slapen lukt redelijk goed. Er hangt nu een bordje voor de deur dat hier een nachtwerker slaapt; dan is het de bedoeling dat mensen die langslopen wat stiller zijn. Ook is er geen daglicht in de kamer, zodat je daardoor niet wakkergehouden kan worden. Verder hebben we goede verduisterende gordijnen, waarmee je je bednis kan afsluiten van het gangetje en heb ik mn herriestoppers in.
Als je niet uitkijkt kom je wel daglicht en daardoor vitamine D tekort, dus eet ik 's avonds op dek 7 en geniet dan van het uitzicht en de zonsondergang: 

Een van de vele vissersboten die we vaak langs zien komen.

Met elkaar van het Afrikaanse klimaat en de zonsondergang genieten

Je kan je stoel zo zetten dat je alleen maar water ziet...