Dromen en daden: Aangekomen en geïnstalleerd

Ik ben er, hoor!
Zaterdag en zondag heb ik afscheid genomen van al mn vrienden en kerkgenoten. Dat was vooral heel gezellig :)
Mn huisgenoten hadden nog leuke dingen voor me geregeld, onder andere een boekje waar iedereen wat in heeft geschreven en kleine magneetjes met woorden, zodat ik zelf zinnen kan maken op mijn muur.
De muren op het schip zijn namelijk van metaal, dus magneten zijn erg handig.
Maandagochtend reden we mooi op tijd naar het vliegveld in Brussel. Daar kwam ik eindelijk Lijsje tegen, de andere Nederlandse die tegelijk vertrok. Zij blijft een half jaar en liet haar vriend achter, dus ik kon haar mooi ondersteunen nadat we door de douane waren. Zelf was ik eigenlijk helemaal niet verdrietig of emotioneel. Maar meer blij dat het nu echt zo ver was en natuurlijk wel zenuwachtig hoe alles zou gaan.
En het begon met een uur vertraging door technische problemen.

Gelukkig had ik mn MS-tshirt aan en werden we direct aangesproken door andere jonge meiden die ook naar de AM gingen. 3 ervan waren verpleegkundige en 1 kok. Uiteindelijk waren we met zo'n 30 mensen die ook naar de AM gingen.
De vlucht verliep verder goed, heb zelfs Pirates 4 gezien! :) En eindelijk mocht ik ook alle stukjes van mn vrienden lezen: heel mooi en bemoedigend!

Toen we aankwamen in Freetown was het nog net licht en even droog! Zodra we uit het vliegtuig stapten viel de lucht als een warme, vochtige deken over me heen.
We waren direct door de douane, met dank aan de geweldige reputatie van Mercy Ships!

We moesten lang wachten tot iedereen zn bagage had. Daarna werd alles in een pick up geladen en wij in auto's. Ik zat in een auto met nog 4 blanke jonge vrouwen, dus gebrek aan mannelijke aandacht hadden we niet, maar ze waren vooral geinteresseerd in geld...
Tijdens de autorit naar de veerboot konden we al wat zien van de omgeving en de manier van leven: veel buitenleven, gaten in het asfalt en veel getoeter voor allerlei redenen. Een wat beangstigend moment was wel toen onze chauffeur door een dicht hek wilde, wat de mannen er omheen niet wilden openen. Veel geschreeuw in een taal die je niet verstaat, wij als 5 blanke vrouwen die allemaal nog nooit in Afrika waren geweest... Gelukkig kon onze chauffeur ze overhalen en werd het hek geopend, waarna we bij de ferry waren. Na lang wachten voeren we de baai over en werden we opgepikt door personeel en jeeps van Mercy Ships. Het was even zoeken naar de juiste route (door de vertraging van het vliegtuig hadden we nl de 'normale' veerboot gemist die ergens anders aan land komt), dus kregen we nog wat meer sight seeiing. En toen zagen we eindelijk ons thuis voor de komende maanden: de Africa Mercy!

Iedereen was erg moe, bezweet en hongerig, maar er moesten eerst nog papieren ingevuld worden en een foto gemaakt voor de crew-pas. Ondanks dat ik het echt zat was sta ik er toch met een grijns op :D
Daarna mochten we nog wat eten en werden we naar onze kamers gebracht.
Ik woon op dek 3, dat is hetzelfde dek als het ziekenhuis en zonder ramen. Ik zit in een 6 persoonskamer met nog 5 andere verpleegkundigen. Als ik het goed onthouden heb blijven ze allemaal nog wel even. Gauw mn tassen uitgepakt, 2 heerlijke minuten gedoucht en toen gauw gaan slapen. Van deining heb je daar weinig last, omdat je zo laag in het schip zit. De airco hoor je wel continu en het is best fris.

Dinsdagochtend werd ik om 7:30 bij de hospital devotion verwacht. Dat was wel heel mooi en daar werd ik wel emotioneel van: God prijzen op deze plek... Ook werden alle nieuwelingen voorgesteld (waaronder 9 nieuwe verpleegkundigen) en afscheid genomen van de vertrekkenden.
Om 8 uur begon de introductie voor ons negenen met een boel informatie. We waren om 13 uur helemaal kapot, maar gelukkig was het toen ook klaar voor die dag... Tijdens de lunch kwam ik nog andere Nederlanders tegen: Jeroen en Hennie. Vooral met Hennie had ik al gemaild en ook had ik boodschappen voor ze meegenomen. Jeroen heeft me door het schip rondgeleid en wat handige tips gegeven.

Ook heb ik mn financiele zaken geregeld en mn laptop aangemeld zodat ik daarmee op intranet en (draadloos) internet kan.
Daarna mn ouders een lange mail gestuurd, de ruimte rond mn bed wat leuker gemaakt (magneetjes opgehangen enzo).
's Avonds hadden we nog een rondleiding door het schip. Onder andere het zwembad gezien! Wat ook grappig is is dat ik nu gezichten zie die ik al vaker heb gezien, maar alleen uit verhalen of uit de aflevering van Mighty Ships. Voor diegenen die die ook hebben gezien: in de sportzaal zag ik die rus uit de engine room... En eindelijk dr Gary Parker in het echt gezien :) Hij is echt een begrip binnen Mercy Ships. Hij is plastisch chirurg, medisch hoofd en al 23 jaar op het schip. Hij is gespecialiseerd in de aangezichtschirurgie. (vanavond gaat hij trouwens een presentatie hierover houden).
Daarna was ik uitgenodigd voor een Nederlandse bijbelstudie. Heel leuk om andere Nederlanders te zien en te spreken. Onder andere Jeroen en Hennie waren daar ook, verder nog Marianne (nog zo'n bekend gezicht, aangezien ik haar weblog al zo'n 2 jaar volg) en Gerrit en Herma Meijerink. Hen had ik al wel een keer ontmoet, namelijk tijdens het introductieweekend van Mercy Ships, zo'n 5 jaar geleden.

Vandaag hadden we het 2e deel van de introductie. we gingen oefenen met de patientenmap en alle papieren die daarbij horen. En nu zijn we vrij.
Het liefst zou ik lekker buiten gaan zitten, maar het regent flink, dus dat wordt een andere keer.
Als ik zo op het schip ben zou ik bijna vergeten dat ik in Afrika ben, aangezien we westers eten hebben, omringt zijn door blanken, er airco is, goed internet, allemaal flink luxe. Maar als je dan een rondleiding krijgt door het ziekenhuis dan zie je weer waarom we hier echt zijn.
Als je op het dek staat voel je wel de warme Afrikaanse lucht, ruik je de kookvuren, voel je de warme regen, zie je de krotten aan het strand staan en even verderop de 'Leeuwenbergen' waar Sierra Leone naar vernoemd is.
Het voelt heel goed om hier te zijn, het is prettig om eerst even te acclimatiseren, het is leuk om te merken dat ik best goed een gesprek in het engels kan voeren en alle informatie begrijp. Maar ik heb nu ook wel zin om morgen mn eerste dienst te gaan draaien en echt de patienten te gaan zien.
Ik kom trouwens op afdeling B/C. Dat is de afdeling voor algemene chirurgie. Het hoofd is een Nederlandse (Maaike) die ik ook al een tijd via haar weblog volg, maar die nu even een weekje vakantie heeft.
Aangezien de algemene chirurg er nu niet is en er wel 2 plastisch chirurgen zijn, liggen die nu ook op afdeling B en C.
Donderdag en vrijdag wordt ik ingewerkt in een avond- en dagdienst. Daarna het weekend en maandag vrij en dan mag ik los! ;)
Wat ik het weekend ga doen weet ik nog niet, je kan je wel intekenen voor verschillende dingen, maar even zien of ik dat nu al allemaal in de hoogste versnelling ga doen, of dat ik nog ff rustig op het schip blijf en dat me eerst eigen maak. Want als thuis voelt het natuurlijk nog niet, maar dat heeft nog wel wat tijd nodig.