Er is mij verteld dat de kerk is ontstaan midden in een vluchtelingenkamp tijdens de oorlog. Nu is het een mooi gebouw, met een school waar veel kinderen naar toe gaan. De gemeenschap is heel hartelijk en nu ik er de 2e keer was kende ik al wat liedjes. Er waren weer verschillende collectes en momenten dat bepaalde groepen naar voren gingen om een lied te zingen. Op de foto waren de jong volwassenen aan de beurt.
Van de terugweg heb ik wat foto's gemaakt. Die beginnen op een onverharde weg (met een omgevallen kar) met grote kuilen erin. De mensen die elke zondag naar deze kerk gaan zien de weg alleen maar slechter worden (dus steeds diepere kuilen). Als je eenmaal op het asfalt bent gaat het alweer beter, totdat je weer in Freetown bent en er grote gaten in het asfalt zitten, die worden opgevuld met stenen.
Maar de weg van Waterloo naar Freetown loopt tussen de rivier rechts en de heuvels links. Dus er valt genoeg te zien, buiten natuurlijk al het verkeer, de kraampjes en de mensen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten