Het werk op de afdeling

Zo, ik heb mn eerste werkdagen overleefd! Ze waren wel chaotisch en druk, maar zeer leerzaam.

Vanwege het inwerken mocht ik deze dagen op de A-ward werken, de afdeling voor patienten die plastische chirurgie hebben gehad.

Een groot deel heeft grote brandwonden waardoor  contracturen zijn ontstaan. Dit betekent dat de huid helemaal samengetrokken is waardoor ze hun ledematen niet goed meer kunnen bewegen.Tijdens de operatie wordt de huid losgemaakt en wordt er vaak een stuk huid van het bovenbeen opgeplaatst. Gelukkig heb ik op C4Oost al wat ervaring opgedaan met deze huidtransplantaties!

Volwassenen en kinderen liggen door elkaar, dus vanmorgen was er een symphonie van honger, aangezien de baby's nuchter moesten zijn voor OK. Maar ze zijn ook ontzettend cute en vinden de blanken erg interessant.

Veel patienten spreken en verstaan geen engels, dus we werken continu met vertalers, die het naar de plaatselijke taal vertalen; meestal krio of mende. Dat krio is een mengsel van engels en slaventalen, dus soms kan je het wel een beetje volgen. Voor de translators moet je simpel engels gebruiken en goed checken of zij het begrijpen en daarna moeten zij het vertellen aan de patient en checken of die het begrepen heeft. Zij hebben hier een uitgebreide training in gekregen en weten hoe ze informatie het best kunnen brengen, in relatie met hun cultuur.

Het is heel mooi om je dienst te beginnen en af te sluiten met gezamelijk gebed: God bedanken voor de operaties, voor een goede verbandwisseling,voor de nieuwe collega's etc en bidden voor genezing (zowel lichamelijk, psychisch als spiritueel), dat er geen infecties ontstaan en dat transplantaten goed aangroeien. Voordat iemand naar de operatie gaat doen we dat ook, en dan bid de vertaler in de taal van de patient, zodat die het meest bemoedigd wordt. Hierdoor wordt ik me veel meer bewust van mijn afhankelijkheid van Hem dan in Nederland.

Verder moeten er heeeel veeeel controles worden gedaan: als iemand terug komt van OK elk half uur voor 2 uur. Daarna elk uur voor 4 uur, daarna elke 4 uur voor 48 uur en daarna elke shift. Werken op je klinische blik wordt niet echt gewaardeerd.

De A-ward bestaat uit 2 zalen van elk 10 bedden. Ze zijn echt heel klein, veel kleiner dan op de foto rechts lijkt. Aan elke kant van de zaal staan 5 bedden met zo'n 50cm ruimte ertussen. De 2 zalen zijn verbonden met elkaar door middel van een open ruimte waar de verpleging is, en de medicijnen staan (zie de foto hierboven). Als nachtkastjes gebruiken we de grond of een krukje. Bellen zijn er niet, dus we moeten ze regelmatig vragen of ze al klaar zijn op de po. Verder zijn er ook geen standaard gordijnen rond elk bed, maar zijn er maar 3 op de hele afdeling en kunnen we die met magneten aan het plafond plakken als het nodig is. De Afrikaanse cultuur is veel meer gericht op relaties, waardoor ze zich gestraft voelen als je ze altijd tussen gordijnen zou laten liggen.

Die bedden kunnen trouwens niet omhoog of omlaag, ook het hoofdeind niet. Als er een mantelzorger mee is (verplicht voor kinderen onder 15 jaar, dan zetten we het bed op klossen, leggen een matras onder het bed en slaapt daar het familielid (btw die kan ook weer een kind meegebracht hebben).

Gister heb ik geprobeerd een infuus in te brengen, maar zelfs na 4 extra glazen water (om de vaten een beetje te laten vullen) lukte het niet goed. De huid is ontzettend dik en taai en ze hebben bijna allemaal roladeren omdat ze niet genoeg onderhuids weefsel hebben.

Verder natuurlijk medicijnen gegeven. Alle namen spreek je natuurlijk op zn engels uit, waardoor het soms niet goed te verstaan is. Voor kinderen en voor volwassenen onder 45kg moet elke dosis persoonlijk (op gewicht) uitgerekend worden. Verder zijn we ook hierin afhankelijk van giften van verschillende leveranciers, dus namen en concentraties verschillen regelmatig heel erg.

Artsen bemoeien zich weinig met de medicijnen. Zij kruisen op OK aan welke medicijnen de patient nodig heeft en wij schrijven dat uit en geven het. Medicijnen worden niet van te voren uit gezet, dus het is altijd druk bij de pillenkast. Ook hoeven we medicatie voor volwassenen niet te checken bij elkaar, alleen voor kinderen (en volwassenen onder de 45kg). Codeine ligt in de opiatenkast, dus dat moet iedere keer worden afgetekend, maar het wordt wel veel gebruikt...
Van het opnamebureau krijgt elke patient een tas met spullen, daar zit bijvoorbeeld zeep, tandpasta, deodorant, een kleurboek, een knuffel en silversoap in. Dat laatste is een spons met chloorhexidine die we gebruiken om de patienten de avond voor de OK en de ochtend van OK goed te wassen. Vooral het operatiegebied willen we zo schoon mogelijk hebben.

Volgens mij heb ik het belangrijkste wel verteld van mijn eerste indrukken... Nu ben ik een beetje inspiratieloos, en ga ik gauw wat eten halen om op dek 7 te gaan eten en te genieten van de zonsondergang (hopelijk want het is wel bewolkt nu).
Het is hier trouwens 2 uur eerder, want we zitten in tijdzone GMT en hebben geen zomertijd.

(de foto's heb ik niet zelfgemaakt maar van Tom Bradley's blog gejat :))