Dagelijks leven

Nu ik hier een week ben, heb ik een beetje een beeld gekregen van het dagelijks leven. Voor mij voelt het nog steeds als op kamp zijn, maar er is een duidelijke structuur.

De dag begint met ontbijt tussen 6:30 en 7:30. Als je later wil ontbijten heb je pech, dan had je gisteravond al wat brood en beleg moeten pakken. Het ontbijt is elke dag verschillend; vanmorgen hadden we kaneelrolletjes, soms pannenkoeken, havermoutpap, en elke dag verschillende soorten muesli's ed met houdbare melk.

's Middags kan je warm eten, vaak een restje van de dag ervoor met andere dingen opgemaakt. Dan kan je eten tussen 11:30 en 13:00.

's Avonds is er weer warm eten, tussen 17:00 en 18:30. Op dinsdag is het Afrikaans eten, en verder verschilt het nogal. Afgelopen week heb ik bijv lasagne, chili, couscous en fish&chips gegeten.

Bij elke maaltijd is er wit brood, kaas, ham, boter, pindakaas, jam, marmite, sla, tomaat, komkommer. En er zijn tosti-ijzers.

In het weekend is er ontbijt tussen 7:30 en 9:00, dan moet je ook meteen voor je lunch de spullen pakken. Op zondag is er warm ontbijt, bijv met ei en bacon.

De dagdienst begint om 7 uur met mededelingen en gebed, daarna een overdracht van de patiënten voor wie je die dag zorgt. Daarna de map doorlezen, controles, medicijnen, toiletteren, wassen, wondverzorging, nog meer medicijnen en weer controles. Je werkt in 1 ruk door tot 11:45 voor de 1e pauze of 12:30 voor de 2e pauze.

Dan ga je weer verder met medicijnen, controles en rapportage. Om 14:00 komt de avondploeg, dan zijn er weer mededelingen en gebed en draag je over aan de collega's die je patienten overnemen. Daarna gaat de dagploeg met de patientën die naar buiten mogen naar dek 7, voor daglicht, frisse lucht en bereik voor hun telefoon. Om 15:30 breng je de patiënten weer naar hun afdeling en zit je dienst erop. Dan ga je lekker douchen (2 minuten maar liefst :)) en ontmoet je mensen in midships, bij de computers, banken, het draadloze internet en Starbucks.

Om 17 uur heb je echt heel erge zin om te eten, dus dat doe je dan ook maar, waarna je vanaf 18 uur weer nieuwe activiteiten gaat zoeken. Op dinsdagavond is er een Nederlandse bijbelstudie, en daar ben ik de afgelopen 2 dinsdagen geweest, heel gezellig en met mooie mensen. 

Op woensdagavond is er onderwijs over medisch gerelateerde zaken, waarbij Gary Parker of een van de andere artsen vertelt over de aandoeningen die hier behandeld worden en hoe de operaties gebeuren. Heel interessant en indrukwekkend. Vorige week ging het over gezwellen die uit het onder- en bovenkaakbeen kunnen groeien. Hiernaast een foto van zo'n gezwel, inclusief tanden. Ik heb deze tumor ook in mn handen gehad, het voelt heel raar, een mix van hard en zacht, omdat het ook een mix van botweefsel en zachtere weefsels is.                                                           

Deze week ging het over operaties aan de schedel, in het bijzonder encephalocele, een opening in de schedel waar een 'zak' met hersenvocht uitpuilt. Deze opening kan zowel aan de voorkant (vaak in de buurt van de neus) als aan de achterkant van het hoofd zijn. Deze kinderen kunnen we steeds beter opereren, maar het is wel een ingewikkelde operatie, waarbij de schedel opengemaakt moet worden, met alle mogelijke complicaties van dien.

In de weekenden wordt er van alles georganiseerd, zo kan je naar het strand, naar de kerk, naar de chimpansees, naar de gevangenis, naar het weeshuis; genoeg keus :)

Ik ben afgelopen zaterdag naar het Hope Center geweest, dat is ons revalidatie-centrum op 10 minuten lopen. Daar blijven patiënten die bijv. nog wel wondverzorging nodig hebben, maar niet in de stad wonen. Het risico is te groot dat zij terug gaan naar hun dorpje in het binnenland en niet op de afspraken komen. Daarom houden we ze in de buurt. Ook worden daar de kids/baby's met gespleten gehemeltes/lippen opgenomen die te ondervoed zijn om direct geopereerd te worden. Zij worden eerst opgepept en krijgen daarna hun operatie. Het was heel leuk daar, iedereen is enthousiast je te zien, gevoetbald met wat kids, waaronder een jongen waarvan we 1 been moesten amputeren (maar hij kan prima voetballen met 2 krukken en 1 been). 

Zondag ben ik naar de kerk geweest in Waterloo. De afstand is maar 30km, maar we waren toch wel bijna een uur onderweg. Dit komt vooral doordat de wegen zo slecht zijn, en er veel verkeer is wat soms midden op straat stil staat. Het hele leven speelt zich op straat af, er zijn ontzettend veel kraampjes langs de weg en er lopen allemaal mensen op de weg om eten en drinken te verkopen. Gelukkig waren we met een landrover, dan zit je mooi hoog, met airco én met 4wiel-aandrijving :)

De kerk was een baptistengemeente. Er waren zo'n 100 mensen, waarvan 10 Mercy Shippers. We begonnen met zingen, maar dan op z'n Afrikaans, dus meerstemmig en chaotisch en plots overgaand in gebed en Halleluja's. Daarna waren er 10 minuten mededelingen waarna alle nieuwe mensen moesten gaan staan en zich voorstellen, waaronder natuurlijk ik.  Daarna mochten de nieuwelingen gaan zitten en kwam iedereen langs om je een hand te geven en je welkom te heten. Daarna was er nog meer zingen. Daarna waren er zo'n 5 collectes: bij de eerste ging iedereen naar voren om wat in een 'wasmand' te gooien, daarna waren de vrouwen, de mannen, de kinderen en de Mercy Shippers aan de beurt voor ieder een eigen collecte en zongen/dansten ze een liedje. Daarna volgde er een preek. Die was redelijk te volgen in het Krio. Het ging over Jeremia 7:4-7; over God die zegt dat geloven over je houding gaat, en dat die moet veranderen als je tot geloof komt. In het bijzonder moet je afstand nemen van tradities. De voorganger werkte dat mooi uit. Daarna kregen we de zegen mee en gaven we iedereen een hand en een 'God bless you'.

Daar tussendoor was het dit weekend echt zoeken naar vermaak. Het regende ook regelmatig, dus lopend er op uit gaan is niet heel aantrekkelijk. Daarom hebben we geprobeerd ons te vermaken met kwartetten, andere kaartspelletjes, nieuwe mensen leren kennen en lezen. 

Én ik heb maar eens koffie van de Starbucks geprobeerd. Ik heb al wel eens eerder geprobeerd koffie te leren drinken, maar toen zonder succes. Deze koffie (een latte mocca) smaakte oké, dus dat ga ik vaker doen. Voor de kosten hoef ik het ook niet te laten ($1,-).

Afgelopen week hebben we ook peanut butter cookies gebakken, het schip heeft namelijk een shipshop waar je de benodigdheden kan kopen en een crewgalley waar je het kan klaar maken. In e shipshop kan je nog veel meer kopen, onder andere kleding met het teken van Mercy Ships erop, batterijen, shampoo, zonnebrand, drinkflessen, magnetische fotohoesjes, en allerlei soorten lekkers (zowel zoet als hartig, zowel kant en klaar als bloem, eieren en olie).                                                                     Verder is er nog een boutique waar je spullen van anderen kan overnemen, zowel kleding als opmaak voor je cabin.

Als laatste nog wat foto's van het schip: 

Het vooraanzicht van het schip met de brug

Het achteraanzicht met bovenaan dek 8 (waar we de zonsondergang kunnen zien) en de overkapping van het zwembad

Al onze landrovers, beschermt door een muur van zeecontainers

Een van de gangen, maar op welke dek? Alles lijkt hetzelfde en nergens is daglicht...

Het washok, met 10 machines en drogers. Je mag 1x per week 1 was draaien/drogen

Mijn cabin, ik leef hier met 5 andere verpleegkundigen. De cabin is verdeeld in 4 stukken. In de achterste 3 zijn elk een stapelbed, een bureautje en 2 kledingkasten. Deze stukken kan je elk afscheiden met een gordijn, zodat je zonodig overdag kan slapen. In het voorste deel is een badkamertje, zie hieronder. 

Dit is de ruimte die ik met Alyssa deel, ik slaap in het onderste bed, heb de linkerhelft van de tafel en de linkerkledingkast. Zoals jullie weten ben ik een rommelvos, dus ik doe hard mn best om het een beetje leefbaar voor haar te houden :)

De badkamer, met links de douche, in het midden de wc en rechts de wastafel. Alles werkt met vacuum, dus als je water gebruikt is er daarna een enorm kabaal als het weggezogen wordt. Ook zijn er strenge waterrestricties, de belangrijkste is dat je maar 2 minuten per dag mag douchen; dit betekent: even onder de douche staan, douche uit en je inzepen, douche aan en snel afspoelen. Dit komt omdat al het water aan boord uit Sierra Leone komt, maar een uitgebreide behandeling (ik geloof van 2 weken) heeft ondergaan, voordat het geschikt is voor gebruik door ons westerlingen.

Verder is het leuk om nu de patiënten een beetje te kennen. Dat verpleegt makkelijker en ook contact maken is makkelijker. Zowiezo blijft het bijzonder hoe blij ze met elke aandacht zijn. Vooral de kinderen zijn meestal erg schattig en aanhankelijk. Vanmiddag heb ik een half uur met een meisje van 5 in mn armen over dek 7 gehobbeld en een soort van 'gat in de weg' gedaan :)

Op de afdelingen en dek 7 is het niet de bedoeling dat je foto's maakt van patiënten, maar soms kan je je wel intekenen voor een foto-moment, dus als het goed is gaan er nog wel foto's van mij in scrub en met patiënten komen. 

Some new arrivals: Kelly, Christina, Rhoda, Lijsje en Hannah