Mercy Ships heeft met verschillende organisaties in het land een partnerrelatie die worden ondersteund met aandacht, scholing en ondersteuning. Zo is er een huis van de Missionaries of Charity; de congregatie die Mother Theresa in Calcutta heeft opgericht. Inmiddels zijn er huizen over de hele wereld die voor 'de armsten van de armen' zorgen. In Freetown hebben ze een ziekenhuis waar mensen komen voor behandeling van ziekten, vooral HIV en TBC. Er zijn een kinder-, mannen- en vrouwenzaal. De meeste patiënten komen alleen tijdelijk voor hun behandeling, maar er zijn ook een aantal verstandelijk en/of lichamelijk gehandicapten die er al jaren zijn.
De zusters hebben een opleiding van 9 jaar gevolgd, waarbij ze non worden en medisch onderwijs krijgen. Ze hebben zeer weinig aardse bezittingen: 3 sari's, 1 paar sandalen, een crusifix, rozenkrans, 1 bord met lepel, een tas en een gebedenboek. Op wikipedia staat nog wat meer informatie.Het was mooi om ze te bezoeken, we hadden nagellak en knutselplaten meegenomen en konden iedereen daar goed mee vermaken. Er waren ook echt zieke kindjes met een veel te klein lichaampje voor hun leeftijd. Ook was er een verstandelijk gehandicapte jongen van een jaar of 4 die ik ongeveer een uur in mn armen heb gehad en liedjes voor heb gezongen. Je voelde hem langzaam ontspannen en minder spasmes hebben; wel moest daarna mn kleding in de was omdat er een sterke urine-lucht aanzat :S.
Ook ben ik samen met Bianca (een Nederlandse IC-verpleegkundige) naar het ziekenhuis in Lunsar geweest. Via via was ik met 2 Nederlandse geneeskunde-studenten in contact gekomen die daar een co-schap liepen. En wij hebben ze met een bezoek vereerd. Het ligt ongeveer 100km van Freetown (zie de kaart), dus we hebben er een 2-daagse trip van gemaakt.
Normaal gesproken wil ik altijd veel geregeld hebben voordat ik iets ga ondernemen maar dat was deze keer niet mogelijk. Ik had een paar mailtjes en smsjes met ze uitgewisseld en wist dat ze in het ziekenhuis waren op de dag dat we kwamen en dat er waarschijnlijk wel ergens in het stadje een guesthouse waar we konen slapen. Dus zijn we in de ochtend in een poda poda gestapt naar Waterloo en gingen we daar in een taxi. Dit was een gedeelde taxi, maar dat hadden we niet door in het begin dus uiteindelijk ruim 2x zoveel als de locals betaald... Het was een mooie rit van ruim 2 uur. Zodra je de stad uit bent wordt het een stuk groener en de weg van Freetown naar Makeni (waar Lunsar tussen ligt) is de beste van het land. Dus genoten van het uitzicht en de wind door de raampjes.
We vroegen de chauffeur of hij ons wilde afzetten bij het ziekenhuis, maar hij wist ook niet precies waar het was. Gelukkig waren de mensen op straat weer erg vriendelijk en wezen ze de weg.
Het ziekenhuis staat bekend als het beste van het hele land en heeft vaak buitenlands artsen op bezoek. Het is opgericht door Spaanse broeders die er nog steeds wonen en het runnen.
We gingen natuurlijk op zoek naar Iris en Frederique maar het grappige was dat we het hele ziekenhuis konden doorlopen zonder dat iemand vroeg wat we daar deden. De receptie was namelijk leeg, dus toen zijn we zelf maar op zoek gegaan. Na van het kastje (OK) naar de muur (poli) te zijn gestuurd en weer terug bleken ze even pauze te hebben en hebben we een stukje meegekeken met de poli van de gynaecologie. Er was namelijk op dat moment een groep Duitse artsen, waaronder een gynaecoloog, plastisch chirurg en een kinderchirurg. Dit had tot gevolg dat er erg veel stellen op de poli kwamen die kinderen wilden krijgen. Eerst werd onderzocht wie de oorzaak was van het nog geen kinderen hebben. Hoe is bijv de kwaliteit van het zaad en hoe zijn de eileiders van de vrouw. Er zijn veel mensen met SOA's die daardoor geen kinderen (meer) kunnen krijgen. Soms is dat te verhelpen met een antibiotica kuur, maar soms kan er ook weinig meer voor ze gebeuren en krijgen ze uitleg over wat de meest vruchtbare periode is om te vrijen.Echt bizar dat we daar zaten te praten met die meiden en ondertussen kwamen er steeds patiënten binnen die gewoon hun kleren uittrokken en er geen probleem mee hadden dat daar 2 blanke vrouwen in gewone kleren bij zaten (waardoor ze konden zien dat we geen artsen waren)...
In dit ziekenhuis bleken zelfs patiënten uit Conakry (de hoofdstad van Guinee) te komen voor behandeling... Dan ben je wel echt wanhopig... En dit ziekenhuis heeft echt niet veel mogelijkheden, want er is één oude arts die internist is maar ook opereert (niet al te beste kwaliteit), verder kunnen ze een paar bloed onderzoeken doen, maar geen kweken. Ze hebben wel een grote school voor verpleegkundigen en ze ondersteunen een landbouwproject waar ze dan zelf weer de groenten ed van afnemen. 's Avonds zijn we wat met ze gaan eten in de hoofdstraat en raakten we aan de praat met de vrouwelijke eigenaar van het café. Ze wilde graag een kind en zo kwamen we op onderwerpen als de rol van mannen en vrouwen in Sierra Leone, adopteren, vrouwenbesnijdenis en alcoholproblemen.
Bianca en ik hadden ons verheugd op een nacht met alleen natuurgeluiden, maar de eigenaar van het guesthouse liet de hele nacht de generator werken zodat er verlichting en ventilatie was... Wel een mooie sterrenhemel gezien.
Verder was er in het stadje niet zoveel meer te beleven en zijn we de volgende morgen terug naar Freetown gegaan en hebben we daar onze souvenirs bij elkaar geshopt, waar ik mezelf, mn huisgenoten en familie blij mee heb gemaakt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten