Het einde van de outreach naderde, dus moesten we 'goodbye' zeggen tegen patiënten, dayworkers en crewmembers.
Gelukkig ging dat met allemaal geweldige feesten gepaard, dus waren er niet alleen maar tranen...
We begonnen met de 'end-of-surgery celebration'. Daarin hebben we samen met de patiënten, dayworkers en al het ziekenhuispersoneel God groot gemaakt en hebben verschillende mensen hun verhaal gedeeld. Echt mooi om te horen hoe Mercy Ships verandering in hun leven heeft gebracht.
In de week die volgde gingen alle patiënten met ontslag en werd het ziekenhuis van boven tot onder schoongemaakt en ingepakt. Wat een werk en organisatie om alles 'sail-proof' te krijgen.
Ook was er nog een laatste voetbalwedstrijd tussen de crew en dayworkers die door het halve schip werd bezocht. De wedstrijd werd gespeeld op het terrein van een school in de buurt en veel mensen op straat wensten ons succes en vroegen nadien wie er gewonnen had. Heel leuk om te zien dat iedereen ervan op de hoogte was! En de crew had trouwens gewonnen!
Toen alle patiënten naar huis waren, hadden we ook onze dayworkers niet meer nodig. Met hen hebben we ook een groot afscheidsfeest gehouden met Afrikaanse worship, ijs, mooie woorden en een boel knuffels en tranen. Iemand zei dat dit de kans was om Afrikaanse mannen te zien huilen en dat heb ik ook inderdaad zien gebeuren. Nu moeten ze hun leven weer oppakken en voor sommigen is dat heel duidelijk, die gaan bijvoorbeeld verder met hun opleiding maar voor anderen is het een groot zwart gat waar ze in vallen.
's Avonds zijn we met alle verpleegkundigen uit eten geweest, aangezien in de weken die volgden 2/3 van hen naar huis zou gaan.
Ook in die week gingen er al verschillende mensen weer naar huis. Bijvoorbeeld mijn kamergenoot Merry. Gelukkig heeft ze in stijl haar periode op het schip afgesloten met een waterballonnengevecht. Het was geweldig om bij de voorbereiding betrokken te zijn, alle verpleegkundigen naar het dock te zien komen en helemaal in shock te zijn als opeens het water hen om de oren vloog. Maar gelukkig was het ook om 10 uur 's avonds nog steeds 25 graden buiten en vond iedereen het geweldig!
Ook Nicky en Derek Pearce zijn weer vertrokken naar Canada. Het was heel bijzonder om hen te ontmoeten, aangezien ze toch familie zijn maar je ze helemaal niet kent. Maar echt gave mensen die een groot hart hebben voor Afrika en Mercy Ships. Toen ze net thuis waren kreeg ik al een mailtje over wanneer ze weer op het schip zullen werken :)
Als er mensen naar huis vertrokken namen we altijd in stijl afscheid, dan kwamen we met alle vrienden op het dock, deelden we omhelzingen en laatste knuffels en zwaaiden we de landrovers uitgebreid uit. Daarna steunde je de mede-achterblijvers en ging je weer terug naar waar je mee bezig was geweest. Heel vermoeiend om er steeds zo diep in te gaan maar met elkaar lukt dat toch eigenlijk wel.
Gelukkig heb ik mn periode in Sierra Leone in stijl afgesloten met een weekend aan het strand. Heerlijk om even bij te komen van deze intensieve weken, nog een laatste keer te genieten van het geweldige weer, oceaan en gezelschap en op te laden voor mn eigen afscheid. Maar daarover had ik natuurlijk al in een eerdere blog geschreven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten